4725_malena-640

Τη βλέπω θυμωμένη, να εισέρχεται με ορμή στην καφετέρια και να αγριοκοιτάζει μία νεαρή κοπέλα η οποία κάθεται απέναντί μου και πίνει τον καφέ της. Μία άγρια ματιά η οποία δημιουργεί τόσο μεγάλη ταραχή στην καρδιά και την οδηγεί να της επιτεθεί με ορμή και να της τραβάει τα μαλλιά. Η κοπέλα, έντρομη, αρχίζει να τη ρωτάει ‘’τι σας έκανα, γιατί μου επιτίθεστε;’’

<<Με τον άνδρα μου βρήκες να πας; Ντροπή σου, παλιοθήλυκο! Είναι παντρεμένος, δεν το γνώριζες; Έχει τρία παιδιά, ντροπή σου που χαλάς οικογένειες!>>

Αυτό που τείνουμε να κατηγορούμε περισσότερο έναν άνθρωπο έξω από την οικογένεια και όχι εκείνον ο οποίος είχε την ηθική υποχρέωση να τη σεβαστεί, με κάνω έξω φρενών. Εκείνος δε σεβόταν τα παιδιά του, πώς είναι δυνατόν δηλαδή να τα σεβαστεί ένας ξένος προς αυτά άνθρωπος; Εγώ έχω υποχρέωση να σέβομαι τη γυναίκα και τα παιδιά μου, αν εγώ δεν το πράττω γιατί να το κάνει μία ξένη;

Το βλέπεις το παλιοθήλυκο; Ήρθε, τον αποπλάνησε γιατί ήταν βράχος ηθικής και ο ίδιος δεν ήθελε να προδώσει το στεφάνι του, τον έσυρε σε ένα απομονωμένο μέρος και τον βίαζε με τις ώρες. Εκείνος δεν ήθελε, πρόβαλλε σθεναρά αντίσταση, αλλά εκείνη κατάφερε να κάμψει κάθε ηθικό δισταγμό. Είναι να απορείς…

Δηλαδή, δεν κατηγορούμε τον παντρεμένο άνθρωπο, κατηγορούμε ένα ξένο πρόσωπο. Δεν έχει ευθύνη αυτός να σεβαστεί πρώτος από οποιονδήποτε άλλο, αλλά οι άλλοι πρέπει να σέβονται. Εκτός και αν δεν πιάνεται επειδή εκείνος είναι άνδρας και με βάση το πρωτόγονο ένστικτο δεν μπορεί να αντισταθεί και πρέπει εσύ να μην το προκαλείς. Όχι ότι έχει συνείδηση και πρέπει να σέβεται την επιλογή και το σπίτι του.

Ο άνδρας δε φταίει. Όχι, φταίει μόνο εκείνη που μπήκε ανάμεσα (αν εκείνος δεν ήθελε πραγματικά, δε θα έμπαινε).

Λες και πήγε μόνο εκείνη με αυτόν. Λες και δεν πήγε και αυτός μαζί της…