sigahr

Σηκώνομαι τα βράδια και γράφω. Γεμίζω τετράδια, έγγραφα στον υπολογιστή με σκέψεις και ιδέες μου. Σκέψεις που ίσως κάποιος δε δει ποτέ, σκέψεις που ίσως γίνουν άρθρα και διαβαστούν από διάφορους αναγνώστες.

Όσοι έχουμε αυτό το μικρόβιο της συγγραφής, γιατρειά δεν έχουμε. Συγχωρέστε με, είμαστε άνθρωποι με παραξενιές. Θέλουμε να σηκωθούμε πέντε η ώρα το πρωί, τι να κάνουμε. Να βάλουμε φρένο στον εγκέφαλο που εκείνη απλώς τη στιγμή μας γέννησε σκέψεις και αισθήματα; Καταλάβετέ μας –δύσκολο- η ψυχή μας έχει ιδέες και πρέπει να προλάβουμε πριν αυτές χαθούν στη λήθη.

Υπάρχει μεν και το στομάχι. Όργανο επιτακτικό που χρειάζεται άμεσα και καθημερινά φαγητό προκειμένου να σε καθιστά ικανό να εκτελείς τις απαραίτητες ενέργειες στην ημέρα σου.

Βρες μία δουλειά για λίγο καιρό –μέχρι να καταφέρεις να ζήσεις από αυτό για το οποίο γεννήθηκες και είναι η ζωή σου. Ναι, αν το πιστέψεις, θα το καταφέρεις, όσο δύσκολο και αν είναι!

Προς το παρόν, γράφε. Ασταμάτητα, άρρωστα, λυσσασμένα. Μην ακούς τους άλλους, άκουσε τη φωνή της καρδιάς σου. Ξαλάφρωσε την ψυχή σου, άδειασε το μέσα σου, καθάρισε τη συνείδησή σου.

Είναι περίεργη υπόθεση η συγγραφή. Σε καλεί να σκάψεις το μέσα σου, να εμβαθύνεις στο είναι σου, να περιγράψεις ακριβώς αυτά που αισθάνεσαι δίχως να αισθάνεσαι ενοχές και το φόβο πως μπορεί να κριθείς από ανθρώπους αρνητικά.

Είναι όμως η πιο όμορφη ασθένεια. Την ‘’κόλλησα’’ από τότε που γεννήθηκα, από έμβρυο ονειρευόμουν τα βιβλία μου. Και είναι μία αρρώστια από την οποία δε θέλω να γλιτώσω ποτέ, ποτέ, ποτέ…