Το διαδικτυακό σπίτι της σύγχρονης γυναίκας

Τίποτα δεν ζυγίζει η δική μου ψυχή

126

Αγοράκι που ξύπνησε ανάμεσα στους σοφούς
Δεν διαβάζει δικούς μου στοίχους

Δεν ακούει δικά μου τραγούδια

Πάντα θαυμάσιο, φρέσκο, νεαρό,
σαν τα ανοιξιάτικα λουλούδια

Όμως, τίποτα δεν ζυγίζει η δική μου ψυχή.

Απολύτως τίποτα.
Κι ας κάθε νύχτα τον παρακαλεί

Αγαπάω δικές του παλάμες, σπόνδυλους,
και το διαπεραστικό του βλέμμα, πόνου γεμάτο.
Στο κεφάλι ακούω θόρυβους
Εγω για\’υτόν δεν γράφω
δεν γράφω
δεν γράφω…

Δεν γράφω γι’ αυτόν – τον εισπνέω:
σανός, ζέστη και κάτι γλυκό.
Και στο τζάμι μετά τον εκπνέω,

Με τα δάχτυλα κάνω περίγραμμα, κατευνάζοντας το σπασμό.
Δεν σε καταλαβαίνω, αλλά σ\’αγαπώ.

Το αγοράκι χαμογελώντας μου μιλάει:
Μην ξεπεράσεις το όριο,
πιο πέρα γίνεται θύελλα.

Και εγώ είμαι φως φανάρι, ραμμένος με άσπρα νύματα.
Γράφε για μένα,
παρότι δεν θα διαβάζω
δικά σου
ποιήματα.

Ποίημα της φίλης μας αναγνώστριας Γκέρντα

Σχόλια
Loading...

You can't download this image