χρονος

Ο χρόνος είναι παράξενο πράγμα. Όσο και να προσπαθούμε να τον μετρήσουμε ή να τον ελέγξουμε αποτυγχάνουμε.

Είναι αξιοθαύμαστο πως ένα λεπτό μπορεί να φανεί αιώνας, μια βδομάδα να κυλήσει σα νερό, ένα δευτερόλεπτο να κρατήσει για πάντα και μια ζωή να φανεί σαν μόλις μερικές μέρες.

Όλα αλλάζουν ανάλογα με το πρίσμα μέσα από το οποίο τα κοιτάς. Αν το πρίσμα είναι ο έρωτας και το αντικείμενο θέασης ο χρόνος τότε τίποτα δεν αντιστοιχεί με τα πραγματικά δεδομένα.

Ποιός μπορεί να μετρήσει το πάγωμα του χρόνου όταν βλέπεις για πρώτη φορά εκείνο το ξεχωριστό άτομο στη ζωή σου και καταλαβαίνεις πως είναι έρωτας με την πρώτη ματιά?

Ποιός μπορεί να μετρήσει την ταχύτητα που περνάνε οι μέρες που είστε μαζί, γελάτε, αγκαλιάζεστε, παίζετε… ?

Ποιός μπορεί να μετρήσει τα δευτερόλεπτα που μας χωρίζουν μέχρι να ανοίξω την πόρτα και να δω το πρόσωπό σου?

Όλα είναι σχετικά. Ακαθόριστα.. Χαοτικά θα έλεγε κανείς.

Καμιά φορά νιώθεις πως όταν είστε μαζί ο χρόνος σταματά, ο κόσμος όπως τον ξέρεις αλλάζει. Μπαίνεις σε ένα παράλληλο σύμπαν, που όλα γύρω -σκοτούρες, έγνοιες, προβλήματα, υποχρεώσεις- κινούνται σε slow motion. Κι όταν ακούς το “πρέπει να φύγω…” γυρνάς απότομα σε κανονικούς συμβατικούς ρυθμούς. Σαν ανώμαλη προσγείωση.

Και καμιά φορά, τις δύσκολες ώρες του τσακωμού το θυμωμένο βλέμμα των δευτερολέπτων κρατάει πολύ παραπάνω και σου μένει σαν ολόγραμμα μπροστά σου ακόμα κι όταν ο άλλος έχει αλλάξει ύφος.

Δε θα μιλήσω για την ώρα του χωρισμού… εκεί μάλλον ακόμα και οι λέξεις είναι συμβατικές και απλές για να περιγράψουν το ξεχείλισμα των συναισθημάτων και τις εκρήξεις των σκέψεων.

Κοιτάζω το ρολόι μου, μια εκείνο και μια εσένα… πως πέρασε η ώρα? Μου φαινόταν χαζή η φράση “χάθηκα στα μάτια σου”… κλισέ ατάκα πεσίματος.. Κι όμως έχει μια αλήθεια. Μια αλήθεια που δε μπορώ να μεταφέρω χωρίς να ακουστώ κι εγώ γραφική. Μια αλήθεια που την ξέρει μόνο όποιος την έχει βιώσει.

Το να μπορείς να χάνεσαι για ώρες στα μάτια του άλλου… Να τα βλέπεις να ζαρώνουν όταν χαμογελάει, και να δακρύζουν και να λάμπουν..

Και κοιτάζω μια το ρολόι και μια εσένα… Κι εκείνες οι στιγμές που χαζεύεις τον ουρανό, ή που κοιτάς τα σχέδια που φτιάχνει το πορτατιφ στο ταβάνι κρατάνε πολύ και λίγο μαζί.

Είναι σαν η στιγμή να πολλαπλασιάζεται και να μπορείς ξαφνικά να αξιοποιείς όλες τις αισθήσεις σου στο έπακρο, αλλά να κρατά ελάχιστα σύμφωνα με το χρόνο.

Είναι οι στιγμές που δε θα ήθελα να είμαι πουθενά αλλού… Είναι εκείνες οι στιγμές που σ’αρέσει αυτό που ζεις και το κλειδώνεις μέσα σου, κι αν είχες μια χρονομηχανή θα γυρνούσες πίσω σ΄ αυτές τις στιγμές.

Και κοιτάζω μια το ρολόι και μια εσένα και εύχομαι ο χρόνος να σταματήσει στ’ αλήθεια και να μην χρειαστεί να φύγεις…

 

LimeTime