syggrafeas

Σήμερα το Επάγγελμα… Γυναίκα έχει την χαρά να φιλοξενεί μία συγγραφέα παιδικού παραμυθιού. Η Δέσποινα Κομνηνάκη είναι μαζί μας και…

 

 

Σήμερα το Επάγγελμα… Γυναίκα έχει την χαρά να φιλοξενεί μία συγγραφέα παιδικού παραμυθιού. Η Δέσποινα Κομνηνάκη είναι μαζί μας και μας μιλάει για το… αληθινό παραμύθι της με ήρωα τον γιό της!!!

Πάμε να δούμε τι έχει να μας πει…..

Γεννήθηκε στο Παγγαίο Καβάλας και σπούδασε λογιστική στις Σέρρες, αμέσως μετά μετακόμισε στη Θεσσαλονίκη όπου ασχολήθηκε με την Λογιστική αλλά το πνεύμα ευτυχώς παρέμενε ανήσυχο κι ασφυκτιούσε στον πεζό κόσμο των αριθμών…. ελεύθερος επαγγελματίας κ στα κρυφά συγγραφέας, έκανε την απόπειρα να ψάξει για εκδοτικό οίκο και ευτυχώς έπεσε πάνω στον Οσελότο κι αυτός πάνω σε εκείνη!!

«Το παραμύθι μου τα “μαγικά ξυλοπόδαρα” είναι η αληθινή ιστορία του γιου μου κι ελπίζουμε το αίσιο τέλος που προδιαγράψαμε να επαληθευτεί… ο νοών νοείτω!!!

Πιστεύουμε στην δύναμη της αγάπης και της αισιοδοξίας κ θέλουμε να περάσουμε το μήνυμα ότι όλοι οι άνθρωποι ΑΜΕΑ ή όχι είμαστε ίσοι κ έχουμε δικαίωμα στην καθημερινότητα και όλες τις εκφάνσεις της!!

Δέσποινα Κομνηνάκη

 

 

Ε.Γ   Καλώς ήρθες στο θυρωρείο μου Δέσποινα. Κάτσε όσο πιο αναπαυτικά μπορείς και…. ξεκινάμε!!!! Πες μας δυο λόγια για το παραμύθι και την αλήθεια του, ώστε να καταλάβουν οι αναγνώστες μας το περιεχόμενό του.

Δ.Κ   Καλησπέρα Πόπη και καλώς σας βρήκα. Το πρώτο μου παραμυθένιο εγχείρημα είναι βιωματικό θα έλεγα με μια δόση αισιοδοξίας κ πολλές δόσεις αγάπης κ ελπίδας. Γεννήθηκε μέσα από τις περιπέτειες υγείας του γιου μου, οι αναγνώστες θα καταλάβουν τι εννοώ όταν διαβάσουν το κείμενο και το τέλος του παραμυθιού είναι αυτό που θέλουμε να δούμε κ στην πραγματικότητα σαν τέλος! Η δεύτερη αλήθεια του παραμυθιού είναι η ψυχολογική στήριξη παιδιών που κινούνται με βοηθήματα (αναπηρικά αμαξίδια ή πατερίτσες) και η εξοικείωση των άλλων παιδιών μ αυτήν την όχι κ τόσο φιλική εικόνα!!!

 

Ε.Γ   Τα παιδιά διαμορφώνουν το χαρακτήρα και εξοικειώνονται ή όχι, σύμφωνα με τα ερεθίσματα που λαμβάνουν από τους μεγαλύτερους και περισσότερο απ τους γονείς. Θα μπορούσες να γράψεις ένα βιβλίο αποκλειστικά για μεγάλους, εσύ όμως επέλεξες το παραμύθι. Πιστεύεις ότι τα μικρά παιδιά που θα το διαβάσουν θα πάρουν το μήνυμα; 

Δ.Κ   Ναι… το βλέπω από τις συζητήσεις τους, κ τις αντιδράσεις τους… Ζουν τα στάδια του κειμένου κ μπαίνουν στην θέση του πρωταγωνιστή … Οι παιδοψυχολόγοι λένε ότι οι εντυπώσεις που αφήνει ένα βιβλίο στους ενήλικες είναι ακριβώς οι ίδιες με αυτές που κατανοούν κ τα παιδιά. Όσο σύνθετο και αν είναι το νόημα. Επίσης ήθελα να απευθυνθώ στους μελλοντικούς πολίτες αυτού του κόσμου…. ο ενήλικας όσα βιβλία κ να διαβάσει έχει διαμορφώσει τον χαρακτήρα του, είτε σέβεται είτε δεν σέβεται τον ανάπηρο, δεν θα αλλάξει στάση ζωής, την επόμενη μέρα θα παρκάρει πάλι στην βοηθητική ράμπα το αυτοκίνητο του… Και φυσικά…. το έκανα και για τον γιο μου…. για ψυχολογική υποστήριξη, να καταλάβει ότι η δική του κατάσταση είναι κάτι που πρέπει να αποδεχτεί, να συνηθίσει κ να παλέψει!!

 

Ε.Γ   Το διάστημα που αντιμετώπιζε έντονα το πρόβλημά του, ο γιος σου, οι φίλοι του πως το χειρίστηκαν; Σε ρωτάω γιατί τα παιδιά είναι λίγο “σκληρά” στις μικρές ηλικίες και κολλάνε εύκολα ταμπέλες….. 

Δ.Κ   Το αρχικό διάστημα δεν έβγαινε καθόλου από το σπίτι λόγω φαρμακευτικής αγωγής κ κατάκλισης… όταν μετά από μήνες πήραμε το αναπηρικό αμαξίδιο κ βγήκαμε…. οι πρώτες βόλτες ήταν μαρτυρικές… το έντονο βλέμμα του κόσμου… πιο πολύ των μεγάλων ήταν ενοχλητικό, με τον καιρό συνηθίσαμε να μην δίνουμε σημασία, μας συνήθισε κ η γειτονιά, τα παιδιά είναι πιο ανεκτικά. Κάποιες φορές χρειάστηκε να μιλήσουμε σε παιδάκια της γειτονιάς ότι δεν είναι κάτι κακό κ ότι πρέπει να τον παίζουν κ μ αυτή τη κατάσταση. Πολύ καλή δουλεία γίνεται κ στα σχολεία, μιλάν πολύ στους μαθητές για τη διαφορετικότητα. Όταν λες την αλήθεια από την αρχή δεν αφήνεις περιθώρια στους άλλους για ταμπέλες. Αν υπάρχουν σκληρά παιδιά είναι γιατί υπάρχει σκληρό οικογενειακό υπόβαθρο…. σωστά;

 

Ε.Γ   Έτσι ακριβώς είναι!!! Να σε ρωτήσω κάτι άλλο Δέσποινα. Απ το λίγο που μιλήσαμε (εκτός συνέντευξης) διαπίστωσα ότι είσαι πολύ αισιόδοξο άτομο και με απίστευτη αίσθηση του χιούμορ! Ήσουν πάντα έτσι ή έγινες λίγο παραπάνω μετά την περιπέτεια του παιδιού;

Δ.Κ   Ήμουν!!! Ήμουν από πάντα!!! Αυτό με βοήθησε να έχω ψηλά το κεφάλι!!Είμαστε έτσι οικογενειακώς!!! Η ψυχική μας δύναμη είναι το όπλο μας!! Αυτό που άλλαξε είναι η γενική θεώρηση της ζωής. Πράγματα που εκτιμούσες και δεν έχουν πια καμία σημασία αλλά και το αντίστροφο. Πράγματα που θεωρούσες αυτονόητα και ξαφνικά τα στερείσαι, αποκτούν μυθική αξία!!!

 

Ε.Γ   Πόσο όμορφος θα ήταν ο κόσμος μας αν βλέπαμε όλοι έτσι τα πράγματα! Ας αφήσουμε το παιδί όμως που απ ότι ξέρω πηγαίνει κάθε μέρα και καλύτερα κερδίζοντας ηρωικές μάχες!  Στα παραμύθια του Οσελότου, στον 2ο τόμο, όπου φιλοξενείται και το δικό σου παραμύθι, υπάρχουν άλλα 19. Είναι και τα υπόλοιπα… βιωματικά ή έστω κάποια;

Δ.Κ   Έτσι ακριβώς… Τα πιο πολλά ναι!! Εμπνευσμένα από την οικογενειακή καθημερινότητα που συνήθως διαταράσσεται από έκτακτα γεγονότα!! Ένας καυγάς με την αδελφούλα, ένα κακό όνειρο που χαλάει τον βραδινό ύπνο. Είναι όλα, εκτός ενός, γραμμένα από νέους συγγραφείς, αφιερωμένα στους μικρούς μας ήρωες και μας βοηθούν να περνάμε τα απαραίτητα κάθε φορά μηνύματα. Ο συγγραφέας γράφει πρώτα για να καλύψει την δική του ανάγκη έκφρασης… το ότι τυπώθηκε κ διανέμεται είναι δευτερεύον κατά τη γνώμη μου

 

Ε.Γ   Νομίζω ότι είναι υπέροχο όλο αυτό που έχετε κάνει. Απ όλα τα παραμύθια παίρνουμε ένα δίδαγμα αλλά θεωρώ πως είναι καιρός να πάμε λίγο πιο πέρα απ την κοκκινοσκουφίτσα!!!!! Δέσποινα, πόσο εύκολο είναι να γράψεις ένα παραμύθι; Και άντε και το έγραψες, είναι εύκολο και να το εκδόσεις;

Δ.Κ   Για μένα ήταν εύκολο… αρκεί να ξέρεις που είσαι και τι θες… Δε μπορείς να πας πχ στον Ψυχογιό και να ζητήσεις να σε εκδώσει ενώ δεν σε ξέρει κανείς!! Μπορεί να χτυπήσεις πάνω από μια πόρτες η να πληρώσεις τα έξοδα της εκτύπωσης… Αν πιστεύεις στο δημιούργημα σου και στον εαυτό σου θα κάνεις το όνειρο σου πραγματικότητα. Και για να το πάω ένα βήμα παραπάνω… είναι λάθος να μην κυνηγήσεις το όνειρο σου!!! Τώρα για να το γράψεις…. ε εκεί θέλει ταλέντο, φαντασία κ λίγο τύχη!!!

 

Ε.Γ   Και τώρα που μπήκες σ αυτό το καράβι, θα σε δούμε και σε άλλα ταξίδια; Ετοιμάζεις το επόμενο ή απλά ήθελες να περάσεις το μήνυμα σου και να μείνεις σ’ αυτό;

Δ.Κ   Ξεκίνησα από ψυχική ανάγκη, νομίζω θα συνεχίσω για τον ίδιο λόγο. Έχω και την παρότρυνση όμως  των υπολοίπων ώστε να συνεχίσω και είναι κάτι απίστευτα δημιουργικό. Η ενασχόληση με τα παιδιά μόνο θετική ενέργεια μπορεί να σου δώσει.

 

Ε.Γ   Νομίζω μας τα είπες όλα!!!! Πες μας αν θέλεις τον τίτλο του παραμυθιού, που μπορούμε να το βρούμε και ότι άλλο θέλεις να μοιραστείς μαζί μας γι αυτήν τη νέα αγάπη της… καρδούλας σου!!!!

Δ.Κ   “Τα μαγικά ξυλοπόδαρα” βρίσκονται στον δεύτερο συλλογικό τόμο “Τα παραμύθια του Οσελοτου 2” φυσικά από τις εκδόσεις Οσελότος!!! Το βρίσκουμε στα μεγάλα βιβλιοπωλεία, ιντερνετικά στο www.oselotos.gr καθώς κ με προσωπική επαφή με τους συγγραφείς!!! (https://www.facebook.com/debbie.goa?fref=ts το προσωπικό μου προφίλ στο FB)

Θέλω να καλέσω όλον τον κόσμο να μοιραστεί μαζί μας την δύναμη της αγάπης και να πάρει μαθήματα αισιοδοξίας από τον ήρωα του παραμυθιού. Θέλω επίσης να πω ότι θα είμαι κοντά σε όποιον αντιμετωπίζει θέματα διαφορετικότητας, σε οποιαδήποτε διοργάνωση που μπορώ να βοηθήσω αυτά τα άτομα και γενικά όποιον θέλει να μοιραστεί τις σκέψεις-ανησυχίες του μαζί μου.

Σας ευχαριστώ πολύ για την φιλοξενία στο υπέροχο θυρωρείο σας!!!

 

Εγώ σε ευχαριστώ Δέσποινα και σου εύχομαι πολύ σύντομα όλα αυτά τα μικρά σποράκια αισιοδοξίας που σκορπάς, να γίνουν περιβόλια! Είναι μια κουβέντα που ευχήθηκε για μένα, πολύ δικός μου άνθρωπος και νομίζω ότι σου ταιριάζει απόλυτα!