Στέφανος Στρατηγός: Δεν ξέρετε την μέθοδο του στρίβειν δια του αρραβώνος ;;;

Ηθοποιός που μπορούσε να ενσαρκώσει όλους τους ρόλους με αυθεντικότητα και απόλυτη φυσικότητα. Ένας δραστήριος, ακούραστος, παραγωγικός, μοιραίος, ωραίος, αλλά πάνω από όλα ένας καταπληκτικός άνθρωπος, που για το μόνο που απασχολούσε τον κόσμο, ήταν η καταπληκτική δουλειά του.  Σας παρουσιάζω:

Ο Στέφανος Στρατηγός γεννήθηκε το 1923 στην Αθήνα. Ο πατέρας του ήταν ο Βασίλειος Στρατηγός, η μητέρα του η Αμαλία και ήταν επίσης ηθοποιοί. Είχε τρεις αδελφές, την  Αλέκα, τη Στέλλα και την Ρένα Στρατηγού. Όλοι μαζί οικογενειακός έκαναν διάφορες περιοδείες και έτσι τα παιδιά μεγάλωσαν μέσα στο θεατρικό περιβάλλον.

Έτσι λοιπόν και τα τέσσερα αδέλφια, αναπόφευκτα ακολούθησαν το δρόμο της υποκριτικής και τον υπηρέτησαν για πολλά χρόνια εκτός από τη Ρένα Στρατηγού η οποία εγκατέλειψε νωρίς τον κόσμο του θεάτρου.

Οι σπουδές του έγιναν στο Βασιλικό Θέατρο και η πρώτη του εμπειρία ως ηθοποιός ήταν από μικρή ηλικία με τον θίασο του πατέρα του, σε διάφορες επιθεωρήσεις ή δράματα που ανέβαζε.

Ένα περιστατικό που θυμήθηκε κάποια στιγμή η Αλέκα Στρατηγού όταν ήταν ακόμα παιδιά και παίζανε σε μία παράσταση μαζί με τον πατέρα τους, εκείνος έκανε έναν μεγάλο μονόλογο και τα παιδιά όπως ήταν κουρασμένα, τα πήρε ο ύπνος. Ο πατέρας τους όταν το αντιλήφθηκε αυτό, έβαλε μεγαλύτερη ένταση στον τόνο της φωνής του, για να μπορέσει να τα ξυπνήσει. Όταν εκείνα πετάχτηκαν από τον ύπνο τους, η πρώτη αφελής ερώτηση που έκαναν στον πατέρα τους, που φυσικά δεν ήταν στο κείμενο ήταν «Τι έγινε μπαμπά? Έπεσε κεραυνός»? Εννοείται βέβαια πως η συγκεκριμένη σκηνή είχε άδοξο τέλος.

Αργότερα συνεργάστηκε με τον θίασο του Βασίλη Λογοθετίδη, του Δημήτρη Χορν και της Έλλης Λαμπέτη, του Ηλιόπουλου, της Βέμπο κ.α

Την περίοδο της κατοχής με το θίασο των γονιών του δεν σταμάτησαν να ανεβάζουν θεατρικές παραστάσεις και μάλιστα πολύ σύντομα οργανώθηκε στην ΕΠΟΝ ώστε να μπορεί να συμμετέχει ενεργά στο κίνημα των νέων, που ήτανε κατά του κατακτητή στις χώρες μας.

Το 1947 φεύγει από τον θίασο των γονιών του, γιατί του γίνεται μια ανέλπιστη πρόταση που δεν μπορούσε ν’ αρνηθεί και δεν ήταν άλλη από το μπει στο θίασο του Βασίλη Λογοθετίδη και να παίξει στο πλευρό του.

Η πρώτη του θεατρική εμφάνιση, ήταν στο «Ένας απρόσκλητος μουσαφίρης» και το κινηματογραφικό του ξεκίνημα γίνεται το 1948 με την καταπληκτική ταινία «Οι Γερμανοί ξανάρχονται»,  με τον ανεπανάληπτο Βασίλη Λογοθετίδη, το «Κορίτσι της ταβέρνας» και από εκεί και πέρα η άνοδος και η καταξίωση είναι πια μονόδρομος.

Το 1963 φτιάχνει τον δικό του θίασο με την Γκέλυ Μαυροπούλου η οποία ήταν και η πρώτη του σύζυγος, ανεβάζοντας διάφορα έργα σε πολλά από τα οποία κάνει ο ίδιος και τη σκηνοθεσία.

Έκανε περιοδείες όχι μόνο στη Βόρεια Ελλάδα και σε διάφορα άλλα μέρη της Ελλάδος αλλά και στο εξωτερικό, όπου θα συνεργαστεί με το θίασο του Νίκου Ξανθόπουλου, Ελένης Ανουσάκη, Γιώργο Κωνσταντίνου και άλλους, ανεβάζοντας έργα νεοελλήνων συγγραφέων.

Το 1984 θα πάει περιοδεία στην Αμερική με τη Σπεράντζα Βρανά με το έργο «Εγώ ψηφίζω αγάπη» του Γιάννη Δαλιανίδη.

Συμμετείχε σε περισσότερες από 85 ταινίες και μερικές από αυτές είναι «Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο», «Σουλιώτες», «Ο Παπαφλέσσας», «Για μία χούφτα τουρίστριες», «Ταπεινός και καταφρονεμένος», «Χώμα και αίμα», «Η θεία από το Σικάγο» κ.α.

Συνεργάστηκε με πολλούς αξιόλογους ηθοποιούς όπως ‘’Νίκο Ξανθόπουλο”, ‘’Άντζελα Ζήλεια”, ‘’Λυκούργο Καλλέργη”, ‘’Παντελή Ζερβό”, ‘’Αντώνη Αντωνίου”, ‘’Μάνο Κατράκη”, ‘’Μίρκα Παπακωνσταντίνου”, ‘’Πέτρο Φυσσούν’’ κ.α

Οι  περισσότεροι ρόλοι τους οποίους ενσάρκωνε ήταν πιο πολύ του κακού, του σκληρού, του αδυσώπητου, που δεν δίσταζε να αδικήσει όποιον τον εμπόδιζε να φτάσει στο στόχο που ήθελε. Το μεγάλο ταλέντο όμως που διέθετε, τον έκαναν να μπορεί να ανταπεξέρχεται το ίδιο τέλεια και ικανά, είτε έπαιζε σε κωμωδία, είτε σε δράμα, είτε έπαιζε δεύτερους ρόλους, είτε πρωταγωνιστικούς.

Ήταν ένας άνθρωπος με ήθος, αρχές, ήρεμος και πάρα πολύ αγαπητός από όλους όσους τον γνώριζαν. Του άρεσε η μοναξιά και περνούσε τις ώρες του διαβάζοντας.

Ήταν ένας από τους σημαντικότερους ηθοποιούς στα κινηματογραφικά δρώμενα του κλασικού παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου, όπου όλοι οι φίλοι του κινηματογράφου τον είχαν λατρέψει και τον θεωρούσαν ένα σημαντικό του κομμάτι.

Η πρώτη γυναίκα του ήταν η ταλαντούχα ηθοποιός Γκέλυ Μαυροπούλου, με την οποία έζησαν περίπου επτά πολύ ευτυχισμένα χρόνια γάμου. Ο χωρισμός τους ήταν πολύ ήπιος, όταν εκείνη είχε φύγει για αρκετό διάστημα μακριά από τον σύζυγό της για μια διεθνής παραγωγή. Στην επιστροφή της στην Αθήνα, τον πήρε τηλέφωνο ζητώντας του να χωρίσουν, με την απλή αποδοχή του Στέφανου ‘’εντάξει’’. Η δεύτερη γυναίκα του, ήταν η επίσης ηθοποιό Μαρία Πανταζή με την οποία απέκτησε και ένα γιο.

Μάλιστα όταν στην κηδεία του Στέφανου η Γκέλυ συνάντησε τον γιο του, τα έχασε από την τόση ομοιότητα τους και του είπε πως αν πάρει και τον υπέροχο χαρακτήρα του πατέρα του, θα είναι ο ποιο τέλειος άνθρωπος.

Μπορεί να είχαν χωρίσει και να μην είχαν επαφές για χρόνια, όμως τελικά οι μεγάλες αγάπες αποδεικνύεται ότι δεν σβήνουν ποτέ. Όταν ο Στέφανος έμαθε για την άσχημη κατάσταση της υγείας του, ζήτησε την στήριξη από την Γκέλυ, η οποία χωρίς δεύτερη σκέψη, του την πρόσφερε απλόχερα. Έτσι τους τελευταίους τρείς μήνες τις ζωής του, του συμπαραστάθηκε στον άνισο αγώνα που έδινε με τον καρκίνο και με την κακή ψυχολογική κατάσταση που είχε, όχι μόνο για την αρρώστια του, αλλά και για τον πρόσφατο χαμό της αδελφής του Στέλλας.

Οι τελευταίες Θεατρικές του εμφανίσεις γίνανε στα μέσα της δεκαετίας του ’80.

Έφυγε από τη Ζωή στις 6 Απριλίου του 2006 σε ηλικία περίπου 83 χρόνων από λοίμωξη του αναπνευστικού στο νοσοκομείο Ερυθρός Σταυρός όπου νοσηλευόταν και η κηδεία του έγινε στο Νεκροταφείο του Περιστερίου.

Τα νέα μας στο inbox σας!
Εγγραφείτε στο newsletter μας για να είστε ενημερωμένες για όλα!