57c18a110126ctz_portfolio_1472301585-1672_L

γράφει η Ζωή Χαλκιοπούλου

Κάθε βράδυ, όταν φτάνει η ώρα να ξαπλώσω, με πιάνει ταραχή. Άλλοτε μικρή, άλλοτε μεγαλύτερη. Στην αρχή αναρωτήθηκα τι μου συμβαίνει. Ο κόσμος πάει να κοιμηθεί, να ξεκουραστεί, να ξεχάσει, να ονειρευτεί. Κι εγώ γυρνάω σαν το αγρίμι μέχρι την ώρα που θα βυθίσω το κεφάλι μου στο μαξιλάρι.

Ναι, αυτό είναι… Το μαξιλάρι. Αυτό φταίει για όλα.

Μόλις το ακουμπήσω αρχίζουν οι φωνούλες. Το πιέζω με δύναμη να σταματήσουν, να ησυχάσουν. Μα όσο επιμένω, άλλο τόσο κι αυτές. Εκεί από κάτω έχει κρυφτεί το πριν και κάτι απ το μετά που περιμένω. Δε χρειάζεται να το σηκώσω για να δω την ταινία. Έχουν αρπάξει τη ψυχή μου και την πάνε βόλτα.

Πρόσωπα ξεχασμένα που επιμελώς απαρνήθηκα.

Σκιές λησμονημένες με βλέμμα πονεμένο.

Όσο κι αν πατάω κάτω το παρελθόν, όσο βαθιά κι αν το θάβω, αυτό πάντα θα ξεφυτρώνει. Τίποτε δε ξεχνιέται κι ας τ άφησα πίσω. Ταλανίζομαι σα να με χτυπάνε αλύπητα τα κύματα. Και τότε για να ζαλιστώ περισσότερο εμφανίζονται και οι παρηγοριές.

Άνθρωποι αγαπημένοι, ψυχές λατρεμένες, μήπως και ησυχάσω.

Όρη ψηλά ανεβαίνω μα δίχως να το καταλάβω βρίσκομαι στον πάτο της θάλασσας. Θέλω να κοιμηθώ, πότε θα βγει ο ήλιος να μερέψει η αντάρα.

Θα προλάβω το κάθε μετά πριν την ανατολή;

Περιμένω ένα φυλαχτό από άγνωστο χέρι, να το βάλω κάτω απ το μαξιλάρι μου. Με κούρασαν του νου τα βραδινά ταξίδια. Στη σπηλιά μου θέλω να χωθώ, κι αν είναι να μερέψω ας μείνω εκεί για πάντα, ας μην ονειρευτώ.

Μα πάλι πως θ αντέξω;

Τα λίγα δεν είναι αρκετά και τα πολλά με κουράζουν. Τίποτα. Ένα τίποτα θέλω για να πορευτώ. Στο τίποτα θα έρθουν αυτά που λαχταράω. Και πάντα η ίδια κίνηση. Γυρνάω το μαξιλάρι ανάποδα, καληνυχτίζω το παρελθόν μου και εύχομαι απ’την καρδιά μου να προφτάσει να με χαϊδέψει η πρώτη ακτίνα του ήλιου.

epaggelmagynaika.gr