apofeugeis-vioseis-dyskola-synasithimata-apodexesai-xepernas1-750×400

Έχω να γράψω πολύ καιρό ένα άρθρο… Σήμερα λοιπόν θα σου διηγηθώ κάτι που συνέβη τις τελευταίες ημέρες…

Για χρόνια είχα την περιοριστική πεποίθηση ότι όλα τα δύσκολα ξεκινούν από Δ… Βλέπε δίαιτα, διάβασμα, Δευτέρα… Που με εξυπηρετούσε αυτή η περιοριστική πεποίθηση; Πουθενά… Ίσως με κρατούσε πίσω από όλα αυτά, που κατά βάθος φοβόμουν να κάνω… Με έκανε να μοιάζω με όλους τους υπόλοιπους και να μην ξεχωρίζω… Με γέμιζε με αρνητικά συναισθήματα καθώς την Κυριακή το βράδυ με έπιανε η «μελαγχολία της Κυριακής» όπως την ονόμαζα. Μια άρνηση για την εβδομάδα που επρόκειτο να ξεκινήσει… Μια παραίτηση από ότι έπρεπε να κάνω… Συχνά είχα αρκετά αρνητικά δυσάρεστα συναισθήματα ακόμα και για την ίδια μου την εργασία… Ένιωθα σαν ένας κατάδικος, που του είχαν δέσει μια βαριά σφαίρα στο πόδι και καθημερινά έπρεπε να κάνει τα ίδια και τα ίδια, μεταφέροντας τη μελαγχολία του, τη θλίψη του και ό,τι άλλο αρνητικό είχε από τον ένα χώρο στον άλλον… Φυσικά είχα βρει και πολλούς «φίλους» που περιφέραμε ακόμα και στις εξόδους μας την απελπισία της καθημερινότητας… Παράπονα… Παράπονα για τον εργοδότη, τις ώρες εργασίας, τους συναδέλφους, τις ανθρώπινες σχέσεις… Μια ζωή μέσα στο παράπονο… Συνεπιβάτες και συνοδοιπόρους είχα αρκετούς…

Κάπου εκεί τον Αύγουστο του ‘17 που ξεκίνησα τις αλλαγές είχα δύο πράγματα στο μυαλό μου… Ξεκινώντας τις αλλαγές οι «φίλοι» θα φύγουν και θα μείνεις μόνη σου… Μετά θα έρθουν άλλοι άνθρωποι, πιο θετικοί, που κάθε φορά που θα μοιράζεσαι ένα σχέδιο σου θα σου λένε προσπάθησε κι άλλο… Μπορείς να πετύχεις ό,τι κι αν σκεφτείς…

Τι έγινε στην πραγματικότητα; Πολύ γρήγορα και μέσα στους τρεις πρώτους μήνες των αλλαγών οι «φίλοι» έφυγαν… Αν σου πω ότι αισθάνθηκα πολύ καλά με όλο αυτό θα σου πω ψέματα. Αν σου πω ότι μου άρεσε επίσης θα σου πω ψέματα… Μέρες και νύχτες τριγυρνούσα και έψαχνα να βρω την αιτία της όλης κατάστασης… Συνηθισμένες ερωτήσεις: «Γιατί σε μένα;», «Τι έκανα;». Φυσικά και οι ερωτήσεις μου ήταν λανθασμένες… Αυτό συνέβαινε γιατί το μοναδικό πράγμα που έκανα ήταν ότι ήθελα να πετάξω την κάπα της μιζέριας, της θλίψης και των υπόλοιπων αρνητικών συναισθημάτων…

Για μήνες λοιπόν έμεινα εγώ κι ο σύζυγος να κάνουμε βόλτες, να κάνουμε πράγματα μαζί… Ξαναγνωριστήκαμε… Και κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού μας γνωρίζαμε ότι θα έρθει η στιγμή που νέοι φίλοι θα μπουν στη ζωή μας… Άνθρωποι που θα μας εμψυχώνουν και αντίστοιχα και εμείς θα τους δίνουμε την αγάπη μας…

Την προηγούμενη εβδομάδα ένας από αυτούς τους νέους φίλους μας είχε ένα σεμινάριο αυτογνωσίας. Είχαμε κλείσει κι ένα ραντεβού γιατί πρόκειται να συνεργαστούμε. Σε εκείνο λοιπόν το τραπέζι ειπώθηκε ένα σχέδιο που ήταν ακόμα πιο μεγάλο από το αρχικό που ήδη γνωρίζαμε. Έμεινα για νύχτες να κοιτάζω το ταβάνι του σπιτιού μου (αν με γνωρίζεις θα ξέρεις πως είναι αγαπημένη μου συνήθεια) και να βλέπω μέσα από εικόνες την υλοποίηση του σχεδίου μας. Έχει περάσει σχεδόν μια εβδομάδα από εκείνη την ημέρα κι όμως κάθε μέρα ολοένα και καλύτερα πράγματα συμβαίνουν. Οι νέοι άνθρωποι που μας γνώρισαν αντί να πουν: «Τι σαχλαμάρες είναι αυτές που σκέφτεσαι…», μου είπαν: «Γνωρίζω ένα τέτοιο κτίριο στην τάδε οδό… Καλό θα ήταν να το επισκεφθείς!»

Αυτά λοιπόν που σκεφτόμουν πριν από ένα με ενάμιση χρόνο έχουν αντικατασταθεί με πιο λειτουργικές πεποιθήσεις. Πλέον ναι, ζω το όνειρο μου και κάθε μέρα ολοένα και καλύτερα πράγματα συμβαίνουν. Όλα όσα έλεγα ότι δεν μπορούν να γίνουν, όχι μόνο υλοποιούνται αλλά γίνονται και με εκπληκτική ταχύτητα… Γίνονται με έναν μοναδικό τρόπο και πλέον απολαμβάνω την καθημερινότητά μου… Αντί λοιπόν να πιστεύω ότι όλα τα δύσκολα αρχίζουν από Δ πιστεύω ότι όλα τα όμορφα αρχίζουν από αυτό το γράμμα. Η Δευτέρα έχει γίνει η αγαπημένη μου μέρα καθώς σηματοδοτεί την έναρξη μιας νέας εβδομάδας γεμάτη με την υλοποίηση των στόχων! Κι όσον αφορά τους φίλους πέταξα την πεποίθηση: «Δεν υπάρχει αληθινή και θετική φιλία. Οι φίλοι δεν μπορούν παρά να γελάσουν με τα σχέδια σου…» και την αντικατέστησα με το: «Υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να πιστέψουν σε σένα και να σου δώσουν δύναμη για να συνεχίσεις».

Μια χαρούμενη και ηλιόλουστη εβδομάδα να έχουμε!

Βασιλική Γιαννακοπούλου – Ψυχολόγος