what are you staring at

Σ’ένα καθρέφτη στάθηκα και μια απορία είχα.
Πόσες ρυτίδες χάραξα από δική μου αιτία;
Άρχισα αργά να τις μετρώ, σταματημό δεν είχαν
και κάπου εκεί στην πιο βαθιά, εσκάλωσε το χέρι.
Ήρθανε θύμησες πικρές, διαβήκανε μπροστά μου
και ο καθρέφτης θόλωσε, άκουσα ένα κλάμα.

Εκοίταξα καλύτερα και είδα τον εαυτό μου,
μα όταν επλησίασα λίγο να τον αγγίξω
τραβήχτηκε απότομα, σα να με απαρνιέται.
Του δειξα τη ρυτίδα μου, αυτή τη πιο σκαμμένη
και το κεφάλι έσκυψε, τα μάτια του να κρύψει.
Τότε ο καθρέφτης ράγισε, κόπηκε δυο κομμάτια.
Είδα μισή εμένανε, θρήνο να έχει πιάσει
και ότι μου απόμεινε, τρέλα να ξεχειλίζει.

Δεν άντεχα να με θωρώ, δε θέλω άλλους καθρέφτες.
Το χέρι μου το μάτωσα, τον έκαμα συντρίμμια
και στο καθένα έβλεπα κάτι απ τη ζωή μου.
Με κυνηγά το παρελθόν, μες την βαθιά ρυτίδα
μα όσο κυλά το αίμα μου, θα ψάχνω για ελπίδα.

Κι εσύ εαυτέ μου που πονάς και τα φτερά σου ψάχνεις
όσο παλεύεις να ξεχνάς τα πάθη της καρδιάς σου,
αυτές οι μαύρες χαρακιές δεν φεύγουν μακριά σου.

epaggelmagynaika.gr