foto_3-600×400
Βρίσκομαι μακριά…από το σπίτι μου,από το παιδί μου,από φίλους και συγγενείς. Και μέσα στην ηρεμία της νύχτας που έχει η επαρχία ακούγοντας μόνο τον κούκο να φωνάζει στο μυαλό μου έρχονται τα πιο αγαπημένα μου πρόσωπα που δεν είναι άλλα από τους γονείς μου,που κάτι τέτοιες ώρες μοναξιάς έρχονται στιγμές νοσταλγίας.
Να τους είχα εδώ μαζί μου ,να είμαστε παρεούλα ,να τους πω τα νέα μου,τους προβληματισμούς μου ,τα παράπονα μου,και εκείνοι με την σειρά τους να με συμβουλέψουν ,να με μαλώσουν,να μου δώσουν δύναμη και θάρρος πως πρέπει να μην το βάζω κάτω και να είμαι δυνατή και αισιόδοξη!
 
Την απώλεια των” Αγγέλων μου”δυστυχώς την βίωσα πάρα πολύ νωρίς. Ήμουν μόλις  18 χρόνων όταν έχασα τον μπαμπά μου. Σε μια ηλικία που πραγματικά τους ήθελα δίπλα μου να με συμβουλεύουν ,να με στηρίζουν ,να χαρούν με τις χαρές μου και να λυπηθούν με τις στεναχώριες μου,να γλεντήσουν με τα παιδιά τους τώρα πια που όλα ήταν αποκατεστημένα ,να παίξουν με τα εγγόνια τους. Ήταν 21 Ιανουαρίου 1989 μόλις ένα μήνα μετά τον γάμο μου όταν έφυγε ο αγαπημένος μου μπαμπάς για την γειτονιά των Αγγέλων από την επάρατη νόσο. Πολύ νέος 60 χρονών. Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνο το τηλεφώνημα ότι έπρεπε να γυρίσω επειγόντως πίσω από την Κω που εμένα ,χωρίς όμως να μου πουν για το άσχημο νέο . Να σας πω την αλήθεια δεν με άφησαν οι δικοί μου να ζήσω και να συνειδητοποιήσω όλο αυτό που είχε γίνει γιατί λέει ήμουν νιόπαντρη και δεν έκανε.
 
Η απουσία του άρχισε να μου γίνεται έντονη καθώς περνούσε ο καιρός,και γυρνώντας πια μόνιμα Αθήνα άρχισα να συνειδητοποιώ ότι πια τον είχα χάσει…..τον είχα χάσει;;;; Όχι ποτέ δεν δέχτηκα ότι τον έχασα….έλεγα πως κάπου εxει πάει ,και ουσιαστικά τον ένοιωθα πάντα δίπλα μου! Γιατί ήταν και είναι ο Άγγελος μου! Έπρεπε να φανώ δυνατή και ψύχραιμη για την μαμά μου, την μαμά μου που πάντα ήταν δίπλα μου στα δύσκολα μου,στις τρελές μου,να με καλύψει ,να με βοηθήσει,ακόμα και μετά τον γάμο ,πάντα ήταν εκεί. Τώρα ήταν η στιγμή να της ανταποδώσω όσα είχε κάνει για μένα και την οικογένειά μου. Με ποιον τρόπο να το ανταποδώσω……; Μα φυσικά με τον πιο απλό τρόπο με αγάπη και στοργή!
 
 
Δυστυχώς όμως….τον Φεβρουάριο του 2003 είχε ένα ατύχημα μέσα στο σπίτι. Πέφτει και σπάει το ισχίο,κάνει επέμβαση αλλά τα πράγματα δεν πάνε καλά δεν ανέκαμψε ποτέ…..γιατί πολύ απλά οι γιατροί μετά την εμμονή την δικιά μας κοντά δύο μηνών πως γιατί δεν συνέρχεται ,πως κάτι συμβαίνει ,πως κάτι δεν πάει καλά και δεν είναι μόνο το σπάσιμο θεώρησαν σωστό να κάνουν και άλλες εξετάσεις….το πόρισμα ήταν πολλαπλά εγκεφαλικά. Πολύ αργά πια δυστυχώς το κακό δεν περίμενε άλλο…. Μάρτιο του 2003 είχε κλείσει ραντεβού στην γειτονιά των αγγέλων με τον αγαπημένο της άντρα.
 
Και εγώ τώρα ….πως νιώθω….;;; Το απόλυτο κενό…… Είχα χάσει και τους δύο ….. Και αισθάνθηκα τελείως μόνη ,και ας είχα δίπλα μου τόσους δικούς μου ανθρώπους ,τον άντρα μου ,το παιδί μου ,τα αδέρφια μου. Εκεί συνειδητοποιείς πως οι άνθρωποι που σε έφεραν στον κόσμο δεν υπάρχουν πια… Δεν υπάρχουν;;;; Ο πόνος μεγάλος ,αφόρητος αβάσταχτος ,ότι και να σου λένε δεν ακούς τίποτα ,δεν υπολογίζεις τίποτα…..ακούς μόνο την φωνή της καρδιάς σου να σου λέει πως δεν θα τους ξαναδείς ποτέ ……και κάθε μέρα που περνάει σου λείπουν και πιο πολύ. Μέχρι κάποια μέρα που όταν εxει περάσει ο αβάσταχτος πόνος και η βαριά θλίψη των πρώτων ημερών που δεν σε αφήνει να σκεφτείς τίποτα αισθάνεσαι πως πια δίπλα σου έχεις δύο αγγέλους να σε προσέχουν.
 
Και όμως ναι υπάρχουν! Υπάρχουν στη Καρδιά ,στη ψυχή ,στο μυαλό ! Υπάρχουν σε όλα αυτά που σε έμαθαν μεγαλώνοντας σε! Υπάρχουν πάντα εκεί …..δίπλα σου! Υπάρχουν πάντα στο πλάι σου…..να σε προστατέψουν με τον μοναδικό τρόπο που έχουν οι “Άγγελοι” . Η απώλεια των ανθρώπων που μας έφεραν στη ζωή μεγάλη. Ο πόνος και η στεναχώρια αβάσταχτη. Η Δύναμη που πρέπει να δείξουμε ακόμα μεγαλύτερη. Η Ψυχραιμία και το κουράγιο ακόμα μεγαλύτερο. Μέχρι την στιγμή που θα καταλάβουμε πως δεν έφυγαν….. Θα ζουν για πάντα μέσα μας! Και θα είναι πάντα μαζί μας!
 
Υ.Γ Για το μόνο που μετανιώνω και με στεναχωρεί μέχρι και σήμερα είναι πως ποτέ δεν τους είπα το πόσο τους ΑΓΑΠΩ και το πόσο τους ΕΥΧΑΡΙΣΤΏ για ότι μου πρόσφεραν!Το κάνω όμως σήμερα …Θα σας ΑΓΑΠΩ Αιώνια!
 
(Αφιερωμένο στους δικούς μου “Αγγέλους” Νίκο και Μαρία!!) “Οι Γονείς μας .,…Οι Παντοτινοί Άγγελοι μας”