i-cant-hear-you-l

<< Από τους ανθρώπους δεν λείπει η δύναμη, λείπει η θέληση >> Βίκτωρ Ουγκώ

Και ξάφνου ακούω ξανά την γνωστή φράση «δεν μπορώ να το κάνω», «δεν μπορούμε να το πετύχουμε», …να σας εκμυστηρευθώ κάτι, έχω βαρεθεί πραγματικά να ακούω την συγκεκριμένη φράση κάθε τρεις και λίγο.

Είτε πρόκειται για μικρό παιδάκι, είτε για έναν ενήλικα η φράση αυτή βγαίνει απ’το στόμα του καθενος μας, τόσο μα τόσο εύκολα.

Για σκεφτείτε το όμως, τι σημαίνει πραγματικά η φράση…»δεν μπορώ» ;

Σημαίνει ότι αδυνατώ να κάνω κάτι, ότι είναι πάνω από τις δυνάμεις μου, ότι όσο και να προσπαθήσω δεν θα φτάσω στο επιθυμητό αποτέλεσμα.

Σημαίνει ότι οι ψυχικές ή οι σωματικές μου ικανότητες δεν φτάνουν ώς εκεί, ότι δεν υπάρχει ούτε μία πιθανότητα να επιτύχω αυτό που προσδοκώ.

Αλήθεια, ποιός μπορεί να φτάσει σε αυτό το συμπέρασμα τόσο εύκολα και τόσο αβασάνιστα ; Ποιός μπορεί να ξέρει τόσο γρήγορα ότι αδυνατεί να κάνει κάτι, ότι δεν θα καταφέρει αυτό που επιθυμεί πριν καν ξεκινήσει να το κάνει ;

Νιώθω ότι οι άνθρωποι μαθαίνουν απ’τα μικράτα τους να επιλέγουν αυτή την εύκολη φρασούλα πριν καν ξεκινήσουν να προσπαθούν και να μαθαίνουν τις δυνατότητες τους.

Ουσιαστικά αυτή η φράση είναι που από την μία εμποδίζει τον καθένα από εμάς να γνωρίσει καλύτερα τον εαυτό του και να πιστέψει περισσότερο σε αυτόν και από την άλλη μας δημιουργεί μια απροσδιόριστη αίσθηση ότι γνωρίζουμε τις δυνατότητες μας και ξέρουμε τι μπορούμε να κάνουμε και τι όχι…

Είμαι σίγουρος ότι από κάποια στιγμή της ζωής ενός ανθρώπου και μετά, η αίσθηση του «δεν μπορώ» έχει γίνει δεύτερη φύση πάνω του, ένα συναισθηματικό και ψυχολογικό τοίχος, σχεδόν αδύνατο να πέσει.

Ένα απάνεμο λιμάνι που τους κάνει να αισθάνονται πιο ασφαλείς και πιο ήσυχοι από τις φουρτούνες της ζωής.

Με λίγα λόγια, οι ίδιοι οι άνθρωποι είναι αυτοί που ουσιαστικά αυτοπεριορίζονται και ικανοποιούνται ζώντας σε ένα φαντασιακό που τελικά αυτό γίνεται η ίδια η φυλακή τους…μια φυλακή μάλιστα που την χτίσανε μόνοι τους, κομμάτι κομμάτι, πετρούλα πετρούλα ως την στιγμή που μπήκαν μέσα μόνοι τους, κλειδώθηκαν και ύστερα κατάπιαν όλα τα κλειδιά…

Το μόνο όμως κλειδί που ανοίγει όλα τα κελιά του κόσμου είναι το πάθος για ελευθερία και η δύναμη που αυτό το πάθος εκπέμπει. Αυτό το κλειδί υπάρχει στην ψυχή του κάθε ανθρώπου και αυτό το κλειδί δεν καταπίνεται με τίποτα. Και να ξέρεις ότι κάπου εκεί υπάρχει αυτό το κλειδί και για σένα αρκεί να το αναζητήσεις…και τότε το κελί σου θα γίνει η πόρτα για το μέλλον.

«Ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος να είναι ελεύθερος.» Ζαν Πολ Σαρτρ

 

tafotatispolis