fso5cady9hh6xrvc9yw0

γράφει η Ζωή Χαλκιοπούλου

Κάτι κουβέντες σε σένα θα έλεγα, στην απουσία σου.
Πήρα πένα και λευκό χαρτί.
Λόγια ψυχής θα ναι, ούτε εγώ ξεχωρίζω καλά.
Αρχίζω να γράφω.
Γιατί παραμένει άσπρο το χαρτί;
Θα φταίει η πένα, την αλλάζω.
Η πρώτη λέξη – «μου λείπεις».
Άφαντη σε καθαρό πλάνο.
Ούτε γράμματα, ούτε σχέδια, τίποτα.
Ένα καθαρό λευκό παρόν.
Δεν υπάρχεις.
Οι φωνές ήταν για μένα ΤΕΛΙΚΑ.
Προσπαθώ πάλι.
…αμυγδαλιά μου αέρινη.
Ουράνιο τόξο της ψυχής μου.
Χέρια τρυφερά ενωμένα.
Αγαπημένα μου σμαραγδένια βότσαλα….
….με πήρε η νύχτα.
Και το χαρτί γέμισε μυρωδικά του κόσμου.
Και έτσι κατάλαβα της ψυχής μου τις νότες.
Πως γράφονται τα τραγούδια, πως γεννιούνται τα λουλούδια.
Αν δεν ακούσεις μέσα σου ξάστερες κουβέντες
πως θα βρεις τη στράτα σου;

Κι όταν η πένα αποφασίσει να γράψει στο λευκό σου

Τότε θα καταλάβεις, Αν Θελήσεις…..

epaggelmagynaika.gr