Για σένα που έκανες τα συναισθήματά σου φαγητό!

συναισθήματα και φαγητό

Εντάξει, αυτό το θέμα σίγουρα έχει πονέσει πολλούς ανθρώπους, δεκάδες χιλιάδες.

Σκέφτομαι εδώ και μέρες πως θα ξεκινήσω αυτό το άρθρο, πώς θα γράψω αυτό το θέμα και αν πραγματικά θέλω να γράψω ή φοβάμαι τις αντιδράσεις.

Τον φόβο  και το δισταγμό μου με έκανε να τον ξεπεράσω ένα μήνυμα που μου ήρθε σήμερα το πρωί από την Μ.Χ.

Το μήνυμα έγραφε:

“Καλησπέρα Ανδριάνα, διάβασα το άρθρο για τα αυτοάνοσα και θα ήθελα να σου μιλήσω, πριν 10 χρόνια βυθίστηκα στη θλίψη και ξεκίνησα να παίρνω κιλά. Δεν έχει σχέση με τα αυτοάνοσα σε επίπεδο υγείας, όμως έχω βιώσει στο πετσί μου τον κοινωνικό ρατσισμό. Με κοιτούν σαν να είμαι κάτι αξιοπερίεργο, ακούω σχόλια στον δρόμο για μένα και αυτό με έχει κάνει να μην θέλω να κυκλοφορώ, νιώθω μόνη.”

Να σου πω την αλήθεια, λύγισα μ’αυτό το μήνυμα. Ίσως διάβασα τις σκέψεις που έκανα κι εγώ στο παρελθόν. Πάλευα και παλεύω με τα κιλά χρόνια, έχω χάσει 40 κιλά με διατροφή και από τότε παίρνω και χάνω κατά διαστήματα.

Αυτό που μου είπε η Μ.Χ. στο μήνυμα το έχω ζήσει, κάθε σχόλιο που ακούς είναι μια μαχαιριά στην καρδιά. Κάθε βλέμμα που καρφώνεται πάνω σου είναι σαν σφαίρα που διαπερνά το πληγωμένο σου εγώ.

Ο κόσμος δεν είναι ενημερωμένος, θεωρεί πως ένας άνθρωπος που έχει παραπάνω κιλά είναι προβληματικός ή τα έχει γιατί του αρέσει το φαγητό.

Πλέον και μετά από τεράστια προσπάθεια & ενδοσκόπηση, κατάλαβα πως ένας άνθρωπος που έχει παραπάνω κιλά, τα έχει γιατί η ψυχή του έχει βαρύνει τόσο πολύ που δεν αντέχει άλλο και έτσι ξεκινά να βαραίνει το σώμα. (Ναι, οκ! Δεν είναι επιστημονική προσέγγισή αλλά καταλαβαίνεις τι θέλω να πω)

Πόσες φορές έχεις κάνει ένα υπερφαγικό επεισόδιο μετά από μια στεναχώρια;

Πόσες φορές τρως μηχανικά και χωρίς να το καταλάβεις;

Πόσες φορές πήρες κουτάλι και έφαγες όλο το παγωτό μετά από έναν χωρισμό ή μια απόρριψη;

Σε καταλαβαίνω και όσοι λένε πως δεν σε καταλαβαίνουν απλά φοβούνται να το παραδεχτούν, στον εαυτό τους κυρίως.

Πόσο θα ήθελα να μπορώ να είμαι δίπλα σου κάθε φορά που νιώθεις μόνος και να σου πω “είμαι μαζί σου, σήκω πάνω, διώξε ο,τι τοξικό σε πονά, ελάφρυνε την ψυχή σου και θα δεις πως το σώμα σου θα αλλάζει, μέρα με τη μέρα χωρίς να το καταλαβαίνεις.

Μακάρι να ήταν τόσο απλό όσο το γράφω.Το ξέρω!

Κάθε περίπτωση είναι διαφορετική, για κάθε άνθρωπο το βάρος της ψυχής του προέρχεται και απ’ αλλού. Ένα άρθρο 20 γραμμών δεν είναι ικανό να λύσει το πρόβλημα, μπορεί όμως να σου δείξει πως δεν είσαι μόνος/η και πως κάθε άνθρωπος που σε σχολιάζει ή που σε κοιτάει περίεργα έχει ο ίδιος θέματα με τον εαυτό του.

Αγάπησε τον εαυτό σου, είναι ο,τι πιο ολόδικό σου έχεις. Όποιος σε κρίνει χωρίς να ξέρει πόσο πόνο έχεις περάσει, πόσο θυμό, πόση μοναξιά…έχει ο ίδιος πρόβλημα και πρέπει να το λύσει. Εσύ απλά μην τον ακούς!

“Κοίτα εγώ αν μου επιτρέπεις δεν είμαι μόνο αυτό που βλέπεις κι είναι φορές που αναρωτιέμαι πως καταφέρνω και κρατιέμαι!

Του το κρατάω αυτού του κόσμου που δεν μ’ ανήκει ο εαυτός μου, γι αυτό τα δίχτυα που του ρίχνω είναι όσα θέλω εγώ να δείχνω.” Νατάσα Μποφίλιου & Γιάννης Χαρούλης

 

epaggelmagynaika.gr

Διαβάστε επίσης: Για σένα που έκανες τη στεναχώρια σου αυτοάνοσο

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.