_933a8b3c-7e62-11e7-b5e3-d817f67cfdf5

Όλοι μας έχουμε γνωρίσει ανθρώπους που ενώ είναι ικανοί, κοινωνικοί, έξυπνοι, συνεχίζουν να πιστεύουν άσχημα πράγματα για τον εαυτό τους. Δεν μπορούμε να πιστέψουμε πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος κοινωνικός να πιστεύει πως δεν είναι αγαπητός, πώς είναι δυνατόν άνθρωποι που ενώ έχουν αποδείξει πως έχουν ικανότητες, να πιστεύουν πως δεν έχουν καμία δεξιότητα. Δε μας αρέσει ένας άνθρωπος που βλέπουμε να έχουμε πολλές γνώσεις  να μας λέει πως εκείνος θεωρεί πως δε γνωρίζει και πολλά.

Μπορούμε να υποθέσουμε κάποιους λόγους που να ερμηνεύουν αυτή τους την συμπεριφορά;

Ο πρώτος είναι, αναμφίβολα, η χαμηλή αυτοεκτίμηση. Όταν κάποιος δεν αντιλαμβάνεται ο ίδιος πόσο ικανός είναι σε κάτι, καμία εξωτερική επιβεβαίωση δε θα τον πείσει για το αντίθετο, όσο και αν του φωνάζει. Όταν εμείς εσωτερικά δεν πιστεύουμε στην αξία μας  ως οντότητες, κανένα εξωτερικό επίτευγμα δε θα μας πείσει.

Αν όμως αφήσουμε την αυτοεκτίμηση, υπάρχει κάποιος άλλος λόγος που θα μπορούσε να ωθεί έναν άνθρωπο να μην παραδέχεται τις γνώσεις ή τις ικανότητές του;

Ένας από αυτούς τους λόγους είναι και η ταπεινότητα του ίδιου του ανθρώπου, ο οποίος αποκτώντας γνώσεις και διαπιστώνοντας πως εκείνη ουσιαστικά δεν τελειώνει ποτέ, να αισθάνεται πως πράγματι αυτά που γνωρίζει είναι λίγα συγκριτικά με αυτά που θα μπορούσε να γνωρίζει. Όταν αισθάνεσαι πως αυτά που γνωρίζεις είναι σταγόνες μπροστά στον ατελείωτο ωκεανό της γνώσης, δε θέλεις να μιλάς για τον εαυτό σου. Όπως παραδεχόταν και ο άνθρωπος  των αιώνων, Σωκράτης: ένα γνωρίζω, ότι δε γνωρίζω τίποτα.’’

Νομίζω, πως μπορούμε για όλα να βρούμε τη χρυσή τομή. Έτσι, μπορούμε να χτίσουμε μία αίσθηση αυτοεκτίμησης η οποία θα εκφράζει την υγιή αγάπη για τον εαυτό, όχι την αλαζονεία ή την αίσθηση πως μόνο εμείς είμαστε σημαντικοί. Να είσαι περήφανος για εσένα, όχι από αλαζονεία, αλλά επειδή προσπαθείς το καλύτερο και επειδή σε αγαπάς και σε υπολογίζεις ως οντότητα που αξίζει ανεξαρτήτως επιτυχιών και αποτυχιών