enas-kyriakatikos-kafes-pou-mou-anoikse-ta-matia-mia-istoria-gia-ton-ekfovismo-sto-xoro-ergasias.col-8

Δεν θα άφηνα ποτέ κανέναν και τίποτα να μου στερήσει ότι έχω καταφέρει να χτίσω ως τώρα. Η καριέρα μου μου ανήκει. Ξέρω τις ικανότητες μου!

Ήταν θυμάμαι μια από τις λίγες ηλιόλουστες Κυριακές του Απριλίου. Και είχα αποφασίσει να την περάσω ιδανικά στον καναπέ για να τελειώσει όμορφα αυτή η ταλαίπωρη εβδομάδα. Εκεί που χουχούλιαζα πίνοντας το ζεστό γαλλικό καφεδάκι μου με άρωμα salted caramel και τρώγοντας ένα λαχταριστό cupcake χτυπάει το κινητό μου και ταράσσεται η απόλυτη ευτυχία μου.

Προς μεγάλη μου έκπληξη ήταν η Αφροδίτη (φίλη μου από το δημοτικό), η οποία είχε να δώσει σημεία ζωής πάνω από δύο μήνες. Φυσικά και το σήκωσα, όπως πάντα. Έχω αδυναμία στις φίλες μου. Προς δεύτερη μεγάλη μου έκπληξη μου ζητάει να πάμε για καφέ γιατί θέλει να μου μιλήσει, έχει να μου πει πολλά, είπε. Δώσαμε ραντεβού σε ένα γλυκύτατο και ήρεμο μαγαζάκι στο κέντρο για να μπορούμε να μιλάμε με την άνεση μας.

Για να μην σας τα πολυλογώ εγώ δεν πολύ μίλησα. Αλλά σεβάστηκα τη φίλη μου και άκουσα πολύ προσεκτικά γιατί όσο άκουγα τόσο έμενα με το στόμα ανοιχτό και αναρωτιόμουν αλήθεια τώρα αυτά γίνονται και στην πραγματικότητα; Όχι μόνο στις αμερικάνικες ταινίες που βλέπω.

Άρχισε να μου εξηγεί το λόγο που απομακρύνθηκε και δεν πολύ βρισκόμασταν. Στην αρχή ήταν διστακτική να ανοιχτεί και κατάλαβα πως αφορούσε κάποιο ευαίσθητο θέμα όποτε διακριτικά της είπα: «Μπορείς να μου μιλήσεις ελεύθερα. Εδώ ήρθαμε να κάνουμε κους – κους, όπως πάντα.» Τότε, με μια σιγανή φωνή μου ψέλλισε ότι το τελευταίο διάστημα κάποιος στη δουλειά της την εκφόβιζε διαρκώς με διάφορους τρόπους. Ξεκίνησε με σιωπή, εχθρικές ματιές, με αποκλεισμό από συναντήσεις και άλλες ομαδικές δραστηριότητες και όσο περνούσε ο καιρός χειροτέρευε. Φωνές, λεκτικές επιθέσεις και διάδοση φημών εις βάρος της έγιναν μέρος της ζωής της στη δουλειά.

Όση ώρα μου τα περιέγραφε είχα μείνει αποσβολωμένη και δεν μπορούσα να δεχτώ αυτά που άκουγα.

Συνέχισε την γλαφυρή της περιγραφή λέγοντάς μου ότι άρχισε να παθαίνει κρίσεις πανικού. Το άγχος, οι εφιάλτες, η δυσκολία στον ύπνο και στο φαγητό έγιναν η καθημερινότητα της. Είχε αρχίσει να νιώθει κατώτερη όχι μόνο στο χώρο εργασία της αλλά και γενικά στη ζωή της σε σύγκριση με τους ανθρώπους γύρω της.

Εκεί την διακόπτω και εκφράζω την εύλογη απορία: «Γιατί δεν παραιτήθηκες;». Η απάντηση της με άφησε άφωνη και κατάλαβα πόσο θάρρος είχε.

– Δεν θα άφηνα ποτέ κανέναν και τίποτα να μου στερήσει ότι έχω καταφέρει να χτίσω ως τώρα. Η καριέρα μου μου ανήκει. Ξέρω τις ικανότητες μου! Αντίθετα, αποφάσισε να αντιμετωπίσει τον εκφοβισμό που βίωνε. Προσπάθησε να υπερασπίζεται τον εαυτό της όσο μπορούσε χωρίς φωνές, μάζευε αποδείξεις (κράταγε e-mail ή σημείωνε ποιοι ήταν μπροστά στα περιστατικά). Και τέλος, πήρε μια βαθιά ανάσα, πήγε στους ανώτερους με όλα τα στοιχεία και ανέφερε το επεισόδιο. Ήταν ευθύς και ειλικρινής. Τους τόνισε πως κάτι τέτοιο υποβαθμίζει το εργασιακό περιβάλλον, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και μειώνει την παραγωγικότητα.

Όπως καταλαβαίνετε όσο τα περιέγραφε περίμενα έντρομη τη συνέχεια, περνούσαν τόσες σκέψεις από το μυαλό μου. Όταν μου είπε πως τα κατάφερε το μόνο που μπόρεσα να ξεστομίσω ήταν ΜΠΡΑΒΟ! ΕΙΣΑΙ ΠΟΛΥ ΔΥΝΑΤΗ! Μπορούσες να είχες μιλήσει σε κάποιον. Να μην το πέρναγες όλο αυτό μόνη σου. Την πήρα μια μεγάλη, σφιχτή αγκαλιά και αμέσως ένιωσα πως χαλάρωσε και ηρέμησε. Ένιωσα το βάρος της περιπέτειας της να φεύγει από πάνω της.

Keep in mind: Ο εκφοβισμός στο χώρο εργασίας μπορεί να έχει σοβαρές επιπτώσεις τόσο στους εργαζομένους όσο και στην εταιρία. Με βάση αποτελέσματα έρευνας η Ελλάδα κατατάσσεται ΤΡΙΤΗ στον εργασιακό εκφοβισμό, με ποσοστό αναφορών 13%.

womantoc

Iris Slavi