ekzema-vreximo-krebatiou

Λένε ότι τα παιδιά που μεγαλώνουν μέσα σε ένα κουκούλι είναι αδύναμα. Αν είναι κλεισμένα στο κουκούλι, θα δυσκολευτούν ίσως να αντιμετωπίσουν τη ζωή. Θυμάμαι τις πρώτες εμπειρίες από τον αποστειρωμένο Θάλαμο μέσα στα νοσοκομεία. ‘Ενα αγόρι είχε τοποθετηθεί εκεί μόλις γεννήθηκε και ε-τοιμαζόταν να βγει μετά από πολλά χρόνια. Φοβόταν με το παραμικρό και ήταν ελάχιστα προετοιμασμένο.

‘Ομως ο αποστειρωμένος θάλαμος ελάχιστα κοινά σημεία έχει με μια φυσιολογική παιδική ηλικία στο σπίτι. Οταν μιλάνε για κουκούλι, οι άνθρωποι αναφέρονται μάλλον σε μια παιδική ηλικία πολύ άνετη.

Αν ένα παιδί γεννιόταν σε μια ευτυχισμένη οικογένεια, μέσα σε ιδανικές συνθήκες, στους κόλπους ενός ενωμένου και αγαπημένου ζευγαριού, με γονείς που το προσέχούν, που του δίνουν πολλή αγάπη και ε-λευθερία, χωρίς μεγάλα οικονομικά προβλήματα, θα γινόταν αδύναμο; Ένα τίποτα θα μπορούσε να το καταστρέψει; Μερικοί το βεβαιώνουν, για να δικαιολογήσούν τις παιδαγωγικές τους μεθόδους.

Σύμφωνα με τα λεγόμενά τους, πρέπει να μάθουμε στα παιδιά «τη ζωή».Δηλαδή: τις δυσκολίες, την αδικία, τις τιμωρίες, τον πόνο. Αυτή είναι, όμως, η εικόνα της ζωής που θέλουμε να μεταδώσουμε στα παιδιά μας;

‘Οταν η κόρη μου ήταν στο νηπιαγωγείο, η δασκάλα της μου εξήγησε πόσο σημαντικό ήταν να μάθει να υπακούει στούς κανόνες και να υποβάλλεται σε περιορισμούς, αφού θα τους συναντούσε σε όλη της τη ζωή! ‘Ηταν τριών ετών! Εγώ αντιλαμβάνομαι διαφορετικά τη ζωή κι έτσι την πήραμε από αυτό το σχολείο που έδινε μεγαλύτερη βαρύτητα στην κοινωνική υπακοή παρά στην ανάπτυξη του ανθρώπου.