med_gallery_11_42_12203

Από την μία άκρη της γης έως την άλλη ο κόσμος ετοιμάζεται να γιορτάσει μέρες γεμάτες με λάμψη και φως, μέρες που είναι συνδεδεμένες με την αγάπη και την προσφορά προς το συνάνθρωπο, τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά. Σε κάθε γωνιά του κόσμου οι άνθρωποι θα στολίσουν δέντρα με αμέτρητα στολίδια και λαμπιόνια που με το πρώτο σκοτάδι της νύχτας θα κάνουν την ατμόσφαιρα μαγική. Σαν άλλες μπαλαρίνες που στροβιλίζονται πάνω στη σκοτεινή σκηνή της νύχτας. Οι άνθρωποι θα φορέσουν το πιο λαμπερό τους προσωπείο, αυτό που έχουν φυλαγμένο για κάθε επίσημη περίσταση. Θα κάνουν σχέδια γι’ αυτές τις ημέρες των εορτών, εναποθέτοντας τις ελπίδες τους πως αυτή τη φορά θα ζήσουν μαγικές στιγμές, έτσι όπως τις βλέπουν στις διαφημίσεις της τηλεόρασης και στα περιοδικά. Την ώρα που θα στολίζουν το δέντρο θα το φορτώνουν με προσδοκίες και όνειρα. Οι ευχές για «Καλές Γιορτές και Χρόνια Πολλά» θ’ αρχίσουν ν’ αντηχούν από το Νοέμβριο. Ενώ οι νοικοκυρές θα στρώνουν τα σπιτικά τους με τα καλά στρωσίδια και από νωρίς θα συναγωνίζονται για να βρουν την καλύτερη συνταγή γεμιστής γαλοπούλας.

Υπάρχουν όμως και κείνες οι εργαζόμενες γυναίκες που, λόγω της δουλειάς, θα προγραμματίσουν τις άγιες τούτες μέρες τη ζωή τους σύμφωνα με το εβδομαδιαίο πρόγραμμα βαρδιών. Εξάλλου έτσι έχουν μάθει να κάνουν εδώ και χρόνια. Μια ζωή ρυθμισμένη από ένα κομμάτι χαρτί που ανατρέπει και ανατρέπεται, ανάλογα με τις ανάγκες. Μία σχέση αλληλεξάρτησης, μία σχέση αγάπης και μίσους. Πώς αλλιώς θα μπορούσαν εξάλλου να συμβαδίσουν οι ανάγκες των θέλω με τα πρέπει;

Αρχές Δεκέμβρη και τα βλέμματα στρέφονται με αγωνία στο εβδομαδιαίο πρόγραμμα βαρδιών, που για όλο το εορταστικό δεκαπενθήμερο είναι καταχωνιασμένο στο πρώτο συρτάρι του γραφείου της προϊσταμένης. Χαμόγελα, αλλά και παγωμένα βλέμματα πλημυρίζουν το χώρο. Στιγμές απέραντης αμηχανίας απ’ όλους και για όλους. Από τις εργαζόμενες που θα κάνουν γιορτές φέτος με τις οικογένειές τους, μέχρι και για κείνες που θα πρέπει να δουλέψουν μια τέτοια μέρα, σαν να ήταν μία ακόμα μέρα του χρόνου.

Τα χριστουγεννιάτικα δέντρα έχουν στολιστεί από νωρίς στους διαδρόμους των κλινικών, δίνοντας και κείνα μια γιορτινή νότα σ’ ένα χώρο που έχει ανάγκη από λίγες στιγμές ξεγνοιασιάς. Άνθρωποι με τον ορό στο χέρι στέκονται και καθώς τα κοιτούν, κλείνουν για λίγο τα μάτια και αναπολούν περασμένα Χριστούγεννα ανέμελων χρόνων που πέρασαν. Το φορείο όμως που περνάει τρέχοντας κάθε τόσο από το διάδρομο τους επαναφέρει στην πραγματικότητα.

Εξάλλου σε όλο αυτό το δύσκολο ταξίδι έχουν για συνοδοιπόρους επαγγελματίες υγείας, που είναι εκεί δίπλα τους για να τους βοηθήσουν ακόμα και αυτές τις μέρες της χαράς. Είναι τα δικά τους ξωτικά των εορτών. Άνθρωποι που κάνουν αυτή τη δουλειά για βιοποριστικούς λόγους, αλλά και κάποιοι άλλοι  που είναι ονειροπόλοι. Εργαζόμενες γυναίκες κάθε ηλικίας που θα πρέπει για μία ακόμη φορά να εξηγήσουν στους δικούς τους ανθρώπους ότι τη νύχτα των Χριστουγέννων θα την περάσουν μακριά τους, αφήνοντας τα παιδιά τους να τις ονειρευτούν με τη στολή του Αη Βασίλη προσφέροντας σε άρρωστους ανθρώπους ένα φιλικό άγγιγμα στο χέρι την ώρα που θα χορηγούν φάρμακα.

Μέρες φωτισμένες, με μία μελαγχολία που απλώνεται στους διαδρόμους και στους θαλάμους των κλινικών, αλλά και στο γραφείο, εκεί που για λίγη ώρα, αν το επιτρέψουν οι συνθήκες, οι εργαζόμενες θα καθίσουν για λίγο να ανασκουμπωθούν, πίνοντας μια ζεστή γουλιά με καφέ, συνοδευόμενη με ένα γλύκισμα που το έχουν φέρει κάποιοι συνοδοί ασθενών, σαν ένα μικρό ευχαριστώ. Ένα ευχαριστώ από καρδιάς. Εξάλλου είναι Χριστούγεννα.

Από το μικρό ραδιόφωνο του γραφείου ακούγονται χαμηλόφωνα, σχεδόν ψιθυριστά, χαρούμενα χριστουγεννιάτικα τραγούδια. Αν και για τις νοσηλεύτριες είναι απλώς μια ακόμα εργάσιμη μέρα, που δυστυχώς λόγω των συνεχόμενων βαρδιών δεν έχουν προλάβει να μαγειρέψουν για τις οικογένειές τους. Άλλωστε όταν θα γυρίσουν στο σπίτι θα είναι τόσο κουρασμένες! Όμως όπως όλοι οι άνθρωποι έχουν κι αυτές την ανάγκη να χαθούν στην αγκαλιά των δικών τους ανθρώπων και να ζήσουν για λίγο την υπερβολή των γιορτών. Γι’ αυτό το λόγο θα ντυθούν και θα βγουν στη στολισμένη από λαμπιόνια πόλη, για να γίνουν ένα με το πλήθος, που τριγυρνάει χαρούμενο στους δρόμους, ευχόμενο για «Καλά Χριστούγεννα». Γυρνώντας όμως πίσω στη δουλειά θα βιώσουν ακόμα εντονότερα τα θλιμμένα βλέμματα των ανθρώπων που είναι καθηλωμένοι στο κρεβάτι του πόνου, ελπίζοντας ότι ο Αη Βασίλης θα τους φέρει για δώρο την υγεία τους. Εξάλλου το μικρό στολίδι δίπλα στο προσκέφαλο του κάθε αρρώστου, δώρο από κάποιο αγαπημένο πρόσωπο, δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα ξόρκι για την ασθένεια τους και ένα όχημα για να ταξιδέψει η ψυχή τους νοερά κοντά στους αγαπημένους.

Νύχτα παραμονής Χριστουγέννων και το πολύχρωμο πλήθος ξεχύνεται στους δρόμους με προορισμό κάποιο κέντρο διασκέδασης ή κάποιο φιλικό σπίτι. Η διαδρομή όμως για τους εργαζόμενους μέχρι το νοσοκομείο τόσο αντιφατική! Χαρούμενη, μα και μελαγχολική, όπως η ίδια η ζωή. Οι εργαζόμενες θα φορέσουν την άσπρη στολή, την μουτζουρωμένη από μαρκαδόρους και θα βγουν στο διάδρομο μεσάνυχτα, σέρνοντας το καρότσι της νοσηλείας για την πρώτη επίσκεψη ρουτίνας στους θαλάμους των ασθενών. Για τις πρώτες ευχές, για χρόνια πολλά και για ένα σφίξιμο του χεριού  με κάποιους αρρώστους που ο πόνος και η θλίψη δεν τους αφήνει να κοιμηθούν.

Έλεγχος ορών, φλέβες, αντιβιώσεις, φάρμακα, θερμόμετρα, λογοδοσία, με λίγα λόγια η καθιερωμένη ρουτίνα της βάρδιας, με την ελπίδα να είναι ένα ήσυχο βράδυ σε μία κλινική γεμάτη με βαριά περιστατικά που χρίζουν ιδιαίτερης παρακολούθησης.

Ξημερώματα: «Αδελφή τρέξτε γρήγορα, ο ασθενής στο θάλαμο τριάντα τέσσερα δεν αναπνέει». Τηλέφωνο στο γιατρό, καρδιογράφος, παύλα. Από τη διπλανή κλινική ακούγεται το πρώτο κλάμα ενός νεογέννητου, σε λίγη ώρα η βάρδια τελειώνει. Ξημερώνουν Χριστούγεννα.

Το κείμενο αυτό είναι αφιερωμένο με πολύ αγάπη σε κείνες τις γυναίκες, τις γυναίκες που εγώ έχω την τύχη να γνωρίζω, τις δικές μου συνοδοιπόρους των βαρδιών που παρά τις δυσκολίες συνεχίζουν να προσφέρουν στο συνάνθρωπο χαμογελώντας. Χρόνια Πολλά.

Γιώτα Αγαπητού