maria-brenta_stin_agkalia_tou_iliou

Λίγα λόγια για το βιβλίο

Άκουσα σειρήνες να ουρλιάζουν. Το φώτα τους με τύφλωσαν. Περιπολικά σταμάτησαν απότομα κοντά μου. Τα φρένα τους στρίγκλισαν. Προσπάθησα να βρω μια διέξοδο, να ξεφύγω. Άρχισα να τρέχω. Προς το πουθενά, προς το σκοτάδι. Έστριψα σε ένα στενό, δίπλα στο ξενοδοχείο. Και συνέχισα να τρέχω. Όταν πίστεψα πως τα είχα καταφέρει, όταν σταμάτησα να πάρω μια ανάσα, κάποιος με άρπαξε άγρια από το μπράτσο. «Αστυνομία! Ψηλά τα χέρια! Συλλαμβάνεσαι!» μου φώναξε. Γύρισα προς το μέρος του αλαφιασμένη. Ήταν ο Νικόλας! Ο άντρας που αγαπούσα. Ο άντρας που μου είχε ζητήσει να γίνω γυναίκα του. Κρατούσε στο χέρι του ένα πιστόλι. Και με σημάδευε.

Η Βαλέρια είναι κλέφτρα. Ένας θηλυκός Ρομπέν των Δασών. Ο Νικόλας είναι αστυνομικός. Ανάμεσά τους φουντώνει ένας έρωτας φωτιά∙ σε ένα μυθιστόρημα γεμάτο ανατροπές που χορεύει πεντοζάλι, ανάμεσα στην αλήθεια και τη φαντασία, στο παρόν και το παρελθόν∙ στον έρωτα μιας Κρητικοπούλας κι ενός Γερμανού, στα χρόνια του πολέμου. Και ταξιδεύει με το Οριάν Εξπρές της καρδιάς μας στην αγκαλιά του ήλιου. Γιατί τη ζωή μας τη ζούμε στις πιο μικρές ευτυχισμένες μας στιγμές. Και γιατί αξίζει να γίνουμε ήλιοι για να φωτίσουμε τους σβησμένους ήλιους των άλλων…

   Η άποψή μου

Έχοντας διαβάσει πολλά βιβλία της Ρένας, αυτό το βιβλίο ήταν μια αφορμή για να της δώσω συγχαρητήρια για ακόμη μια φορά. Η συγγραφέας αυτή τη φορά, όπως και κάθε άλλη, επέλεξε να “μεγαλώσει” τους ήρωες της. Τους αγκαλιάζει από τη στιγμή της γέννησής τους μέχρι τα βαθιά γεράματα, μέχρι ακόμη και το θάνατο. Αυτό μου αρέσει πάρα πολύ στις ιστορίες της. Κατ’ αυτόν τον τρόπο δεν δημιουργούνται απορίες στους αναγνώστες. Η συγκεκριμένη ιστορία με ταξίδεψε στην Κρήτη. Χάρη στη Ρένα απέκτησα πολλές ιστορικές γνώσεις σχετικά με τη Μάχη της Κρήτης. Ταξίδεψα με το Οριάν Εξπρές παρέα με τη Βαλέρια. Χάρη στη Ρένα μου, στη Ρένα της καρδιάς μου έμαθα πως ακόμη κι αν δύο άνθρωποι “χωρίσουν” και ζουν μακριά ο ένας από τον άλλον, πάντα η μοίρα θα τους φέρνει κοντά με οποιονδήποτε τρόπο. Κοντά στη Βαλέρια γνώρισα τι πάει να πει ευτυχία. Το να δίνεις, να χαρίζεις, να μοιράζεσαι, να προσφέρεις πράγματα και αγαθά σε ανθρώπους που τα χρειάζονται είναι ευλογία. Το να προσφέρεις κάθε είδους βοήθεια είναι χαρά! Απέραντη χαρά! Ο Νικόλας, χάρη στο πείσμα και τη θέλησή του να μάθει για τις ρίζες του μου δίδαξε την αξία της αλήθειας. Που σε λυτρώνει μόλις την ανακαλύψεις. Για άλλη μια φορά, τονίστηκε η αξία της μητρικής αγάπης. Νευρίασα, στενοχωρήθηκα και έκλαψα με τη συμπεριφορά της μαμάς της Βαλέριας, συγκινήθηκα με την αγάπη του πατριού της. Θαύμασα τα λόγια του πατέρα του Νικόλα! Λόγια που λέγονται μόνο από έναν πατέρα σε έναν γιο! Λόγια που θα θαύμαζε και ο καλύτερος ποιητής! Το δίδυμο Βαλέρια-Νικόλας είναι ένα από τα πλέον αγαπημένα μου ζευγάρια των βιβλίων της. Χαίρομαι στ’ αλήθεια που δεν έχει χαθεί η αξία της αγάπης και του έρωτα στην εποχή μας. Κι αυτό το βλέπουμε απίστευτα πολύ μέσα από τα βιβλία της Ρένας Ρώσση. Σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να αμφισβητήσουμε το γεγονός ότι τα (περισσότερα) βιβλία αντικατοπτρίζουν την πραγματικότητα. Τέλος, με εκπλήσσει το γεγονός ότι το συγκεκριμένο βιβλίο βασίζεται σε αληθινά γεγονότα. Αυτό είναι ένα στοιχείο που θαυμάζω πολύ στη Ρένα μου. Είναι αρκετά δύσκολο να μπεις στη θέση τόσων υπαρκτών προσώπων και να ζήσεις όσα έζησαν κι αυτοί, να αισθανθείς όσα ένιωσαν, να δεις μέσα από τα μάτια τους τα γεγονότα. Η Ρένα μου το κατάφερε αυτό! Αχ πόσο θα ‘θελα να ακούσω αυτή την ιστορία από το στόμα εκείνης της ηλικιωμένης που τα αφηγήθηκε όλα αυτά στη συγγραφέα! Θα ήταν πραγματικά υπέροχο! Είμαι σίγουρη ότι θα με είχε συγκλονίσει όσο με συγκλόνισε και το βιβλίο! Αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στην αγαπημένη μου Ρένα Ρώσση Ζαΐρη.

Αστέρια: 10/10