Αγγίζοντας τα όρια μου συνειδητοποιώ πως είμαι δυνατή

Προσπαθώ να βάλω τις σκέψεις μου σε μια σειρά όλα αυτή την στιγμή είναι ανακατεμένα, δεν ξέρω τι νιώθω,δεν ξέρω τι θέλω…

Σήμερα πάλι έφτασα στα όρια μου, ήθελα να ανοίξω την πόρτα και να φύγω…

Η μικρή μου νεράιδα όμως μόλις με κοίταξε με αυτό το βλέμμα,τα ξέχασα όλα…ότι δάκρυα είχαν μαζευτεί στα μάτια μου, απλά τα κράτησα γιατί δεν ήθελα να την στεναχωρήσω..αχ αυτό το χεράκι, μόλις με χάιδεψε έφυγαν όλα…αλλά μόλις κοιμήθηκε στην αγκαλιά μου, ξεκίνησαν πάλι οι σκέψεις.

Tώρα κοιμούνται τα μικρά μου νεραιδακια αλλά εγώ δεν μπορώ. Όσο και να κλείνουν
τα μάτια το μυαλό δεν με ακολουθεί. Αυτό έχει πάρει δική του πορεία πλέον, έχει αρχίσει να βυθίζεται πάλι στο σκοτάδι κι αυτό με φοβίζει, με τρομάζει….

Νόμιζα ότι το είχα ξεπεράσει αλλά τελικά κάθε φορά που νομίζω πως είμαι καλά, αυτό έρχεται… αλλά εγώ είμαι δυνατή θα το παλέψω. Γι’ αυτό ξεκίνησα να γράφω, για να μπορέσω να ξανά δω φως…όχι για μένα, αλλά για τα μικρά μου νεραιδάκια, γιατί πρέπει να είμαι δυνατή για αυτά…πως θα επιζήσουν χωρίς εμένα;;;εγώ πως θα αντέξω χωρίς αυτές;;;;

Αερικό…

Σχόλια
Loading...

You can't download this image