4858

Γεια σου μωρό μου! Ναι, σε σένα μιλώ… Σε σένα γράφω για να ακριβολογούμε.

Γιατί είναι τόσα πολλά αυτά που θέλω να σου πω, αλλά ποτέ δεν είναι η κατάλληλη στιγμή.

Ίσως γιατί φοβάμαι μη μείνω μόνη, ίσως γιατί ξέρεις πως δεν θα σου αρέσουν αυτά που θα σου πω και τ’ αποφεύγεις… Μα σήμερα παίρνω την απόφαση να σου τα γράψω…

Ξέρεις πως πέρασε πάνω από χρόνος που μιλάμε; Έγινα μέρος της καθημερινότητας σου και έγινες μεγάλο κομμάτι της δικής μου. Ξέρω σχεδόν τα πάντα για σένα κι εσύ ξέρεις τόσα πολλά για μένα. Και κάποιος θα έλεγε πως η συμπεριφορά μας φανερώνει δυο κολλητούς μα οι κολλητοί, μάτια μου, δε γίνονται ένα όπως γίναμε εμείς τόσες φορές.

Σου ‘πα πως στη ζωή μου πάντα ήμουν ξεκάθαρη με τους ανθρώπους αλλά εσύ επέλεξες να μην μου ξεκαθαρίσεις τι ακριβώς είχαμε. Δεν ήμουν ποτέ η κοπέλα σου. Μάλλον αυτό επέλεξες ενώ εγώ σε θεωρούσα τη σχέση μου.

Μια παράξενη σχέση μεν, αλλά σχέση που περιλάμβανε τα πάντα…

Το μόνο σίγουρο είναι πως δε μ’ ερωτεύτηκες και ποτέ δεν είδες τίποτα περισσότερο σε αυτό που είχαμε. Απλά εκείνη τη χρονική στιγμή βρέθηκα εγώ στο δρόμο σου και μπήκα στη ζωή σου. Δε με ήθελες, δε χρειάστηκε να με διεκδικήσεις… Γέμιζα όμως την καθημερινότητα σου… Εσύ φλέρταρες με την υφήλιο (και δεν ξέρω τι άλλα έκανες), επέλεγες να μου πεις μόνο όσα ήθελες αλλά πάντα στα προβλήματα σε μένα γύριζες.

Να βρεις μια ψυχή που θα σε ακούσει υπομονετικά χωρίς κακοπροαίρετα σχόλια. Δεν παραπονέθηκα ποτέ.

Μου άρεσε και ήθελα να είμαι μέρος της ζωής σου, ήθελα αν υπήρχε τρόπος να σε βοηθήσω, ήθελα να σε ακούω γιατί με έφερνε πιο κοντά σου… Εσύ βέβαια ήσουν το αντίθετο. Όχι πάντα βέβαια… Κάπου εκεί μεταξύ Φεβρουαρίου και Απριλίου σε ένιωθα δικό μου, μετά άλλαξες ξανά. Μετά γνώρισες τις άλλες…

Και τότε ήταν που άρχισε η αυτοπεποίθηση μου να παίρνει την κατηφόρα. Ένιωθα πως δεν άξιζα ως γυναίκα, πως ήμουν ηλίθια, πως όλα τα έκανα λάθος για σένα. Κι άρχισε η κατρακύλα. Σε μια φάση της ζωής μου που τα επαγγελματικά μου πήγαιναν χάλια κι αναζητούσα την επιβεβαίωση μου τόσο ως γυναίκα, όσο και ως άτομο σε άλλους τομείς, εσύ φρόντιζες να ανέβω σε μια τσουλήθρα χωρίς τέλος και να κατρακυλώ νιώθοντας ένα σκουπίδι στη κοινωνία με μηδενική αξία.

Και κάπως έτσι περνούσαν οι μέρες και οι ανασφάλειες μου μεγάλωναν, εσύ απομακρυνόσουν χωρίς να μου λες το λόγο και μετά ερχόσουν και πάλι κοντά μου και μπερδευόμουν ξανά. Λες και μιλούσα με δύο διαφορετικά πρόσωπα, ένα που με λάτρευε κι ένα άλλο που απλά με θεωρούσε βάρος στη ζωή του.

Ξέρεις όμως, κάποια στιγμή ήρθε η μέρα που κάποιος με ταρακούνησε. Είχα φθάσει στον πάτο, δεν υπήρχε πλέον πιο κάτω για να φθάσει η αυτοεκτίμησή μου. Ήμουν μαζί σου αλλά εσύ ούτε ένα βλέμμα δεν μου ‘ριχνες. Αναζήτησα την επιβεβαίωση ως γυναίκα από άλλους. Και ξέρεις τι; Την πήρα!

Είχα μπει και πάλι πίσω στο παιχνίδι του φλερτ κι ένιωθα πως άρεσα σαν γυναίκα και πάλι. Ίσως όχι σε σένα αλλά σε άλλους ίδιο έξυπνους, ίδιο ωραίους και καλούς. Βέβαια εγώ θεωρούσα ακόμη πως η καρδιά μου άνηκε σε σένα και έμεινα στο φλερτάρισμα. Αλλά είδα το χαμόγελο να επιστρέφει στο πρόσωπο μου, μερικές στιγμές γαλήνης στη ψυχή μου.

Και μετά επέστρεψα, ήμουν και πάλι μόνη στη πόλη μου, εσύ διακοπές και ούτε που με αναζητούσες και το πήρα απόφαση να σ’ αφήσω πίσω μου. Στη ζωή μου θα σε κρατούσα, ναι, αλλά ως φίλο. Θυμήθηκα πόσο ωραία ένιωθα πέρσι όταν έβλεπα ένα παιδί που δεν ντράπηκε ούτε στιγμή να με γνωρίσει στους φίλους του, με θεωρούσε απίστευτα ωραία ως γυναίκα, αλλά ταυτόχρονα και πανέξυπνη που μπορούσε μαζί μου να κάνει συζητήσεις επί ώρες. Πέρσι ένιωθα μέσα μου καλά. Δεν είχα κάποιον να με μειώνει, αντίθετα κάποιος μου ‘λεγε πως ήταν τιμή του που με γνώρισε.

Θυμάσαι όταν ήρθα Αθήνα για Χριστούγεννα; Αυτός με παρακαλούσε να βρεθούμε, να βγούμε με την παρέα του. Εγώ βέβαια ευγενικά αρνήθηκα. Ξέρεις είχα εσένα στο μυαλό και μου φάνηκε ανήθικο… Αν κι εσύ ούτε καν σε μια γωνίτσα του μυαλού σου δε νομίζω να με είχες. Εσύ με είδες μετά τα μεσάνυχτα σε μαγαζιά που σίγουρα δεν θα μας πετύχαινε γνωστός σου. Δεν ξέρω αν αυτό ισχύει αλλά έτσι ένιωθα τότε, πως φοβόσουν μη μας δει κάποιος.

Φέρνοντας αυτά όλα στο μυαλό μου όμως, κατάλαβα πως μου αξίζει κάποιος που να με εκτιμά, να μην ντρέπεται για μένα, να μη με μειώνει. Δε μου λείπει τίποτα για να μην μπορώ να έχω κάποιον με αυτά τα χαρακτηριστικά στη ζωή μου. Δεν μου λείπει τίποτα, ακούς; Όσο κι αν προσπάθησες να με κάνεις να νιώθω πως δεν αξίζω… Αξίζω! Και το οφείλω στον εαυτό μου να αξίζω!

Ξέρω πως αν τα διαβάσεις ποτέ αυτά, θα πληγωθείς. Θα μου πεις πως νιώθεις προσβεβλημένος γιατί δεν είσαι τέτοιος άνθρωπος. Αναλογίσου όμως μωρό μου, τι απ’ όλα αυτά που είπα είναι ψέμα; Κι αν τελικά είναι, μήπως τελικά εσύ μου έδωσες το δικαίωμα να είναι αυτή η αλήθεια στα μάτια μου; Μπες επιτέλους για μια φορά στη θέση του άλλου και δες την αλήθεια απ’ τη δική του πλευρά.

Ήσουν, είσαι και θα είσαι μεγάλο κομμάτι της ζωής μου. Άλλωστε η ζωή είναι μικρή. Μ’ έκανες να εμπιστευτώ και να αγαπήσω κάποιον μετά από 8 χρόνια και να χάσω την εμπιστοσύνη μου ξανά. Μ’ έκανες να αναθεωρήσω απόψεις για τη ζωή και σ’ ευχαριστώ γι’ αυτό, αλλά το χρωστώ στον εαυτό μου πλέον να μην αφήνω κανένα να με κάνει να νιώθω χάλια.

Εύχομαι μέσα απ’ την ψυχή μου να είσαι καλά. Όπου και να ‘σαι, ό,τι κι αν κάνεις… Να θυμάσαι πάντα όμως πως έχεις να κάνεις με ανθρώπινες ψυχές και να τις προσέχεις γιατί οι γρατσουνιές μένουν, μάτια μου, χαραγμένες σ’ αυτές και έλα που δυστυχώς δεν υπάρχουν συνεργεία για να τις φτιάξουν.

Κλείνω με ένα από τα αγαπημένα σου τραγούδια που το ακούω τα βράδια και σε σκέφτομαι…

 

enfo