p075dxvn

10 πράγματα για τον αυτισμό που μάθαμε – ή πρέπει να μάθουμε – από την πρώτη βδομάδα του Απριλίου (που είναι μήνας ευαίσθητοποίησης για τον αυτισμό)

  • ότι η μετονομασία του σε ΔΑΦ (Διαταραχή Αυτιστικού Φάσματος) έγινε ακριβώς για να δείξει ότι πρόκειται για μια ποικιλία μορφών που σχετίζονται με διαφορετικό τρόπο έκφρασης και μπορεί να χρειάζονται διαφορετική θεραπευτική προσέγγιση- ότι η αιτία του στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων παραμένει άγνωστη
  • ότι το βασικό του χαρακτηριστικό είναι ο διαφορετικός τρόπος επικοινωνίας όσων έχουν ΔΑΦ σε σχέση με όσους δεν έχουν
  • ότι η επικοινωνία των παιδιών με ΔΑΦ μπορεί να είναι τόσο επηρεασμένη που να τους είναι αδύνατο να παράγουν λέξεις και να επιλέγουν να χρησιμοποιούν ήχους
  • ότι το μεγάλο όφελος αυτών των ανθρώπων, αυτών των παιδιών, είναι η όσο το δυνατόν πιο πρώιμη αναγνώριση και η όσο γίνεται πιο άμεση ΚΑΤΆΛΛΗΛΗ και ΕΞΑΤΟΜΙΚΕΥΜΕΝΗ θεραπευτική παρέμβαση
  • ότι υπάρχουν εργαλεία (ερωτηματολόγια και ανιχνευτικές δοκιμασίες) πρώιμης ανίχνευσης των ΔΑΦ, όταν το παιδί είναι σε ηλικία μηνών και είναι καλό να χρησιμοποιούνται
  • ότι κάθε παιδί με καθυστέρηση ομιλίας δεν έχει ΔΑΦ (ούτε κάθε παιδί που βάζει τα αυτοκινητάκια του στη σειρά) αλλά καλό είναι κάθε παιδί που προβληματίζει το γονιό ή τον Παιδίατρο, να εξετάζεται
  • ότι το “θα μεγαλώσει και θα τα πει όλα μαζεμένα” δεν είναι η σωστή απάντηση στην ερώτηση “γιατί το παιδί δε μιλάει?” αν προηγουμένως δεν έχει γίνει ο σωστός έλεγχος
  • ότι αν ένα παιδί με ΔΑΦ βοηθήθηκε από μια θεραπευτική παρέμβαση δε σημαίνει ότι πρέπει να την εφαρμόσουμε σε κάθε παιδί με ΔΑΦ που έχουμε πχ στο σχολείο μας
  • ότι τα παιδιά με ΔΑΦ” μιλούν” μια διαφορετική γλώσσα και πρέπει να τη μάθουμε για να επικοινωνήσουμε μαζί τους (και να τους μάθουμε και τη δική μας όσο κ αν γίνεται)
  • ότι ο αυτισμός αυξάνεται σε ποσοστό τα τελευταία χρόνια πρέπει να μας κάνει πιο έτοιμους να τον αναγνωρίζουμε και να τον διαχειριζόμαστε. Πρέπει να μας κάνει πιο δεκτικούς. Πρέπει να κάνει την κοινωνία, το σχολείο, την παιδική χαρά, τους χώρους όπου υπάρχουν παιδιά..πιο φιλικούς προς τα παιδιά με ΔΑΦ.

Και πρέπει να κάνει τους γονείς αλλά και τα ίδια τα παιδιά να νιώθουν ασφάλεια πως είναι αποδεκτά όπως κάθε παιδί που είναι διαφορετικό…όπως όλα τα παιδιά…όπως όλοι μας.