4721cfc33609f0940d601db6f249f76f_L-1000×750

Στην παρέα μας έχουμε τον Γιώργο & τον Αλέξανδρο Παντελιά από τα Κίτρινα Ποδήλατα. Καλώς ήρθατε στο Επάγγελμα Γυναίκα!!!

Ε.Γ. Έχετε δηλώσει ότι επιλέξατε το κίτρινο στην ονομασία του συγκροτήματος Κίτρινα Ποδήλατα γιατί είναι ένα χρώμα νεανικό και αισιόδοξο. Αν ξεκινούσατε τώρα, στην Ελλάδα της κρίσης, θα επιλέγατε πάλι το ίδιο χρώμα;

Κ.Π. Στην Ελλάδα της κρίσης όχι μόνο θα επιμείνουμε αλλά θα ενισχύσουμε το χρώμα αυτό… γιατί δίνει αλληγορικά ένταση και δυνατότερο σήμα στα τραγούδια και τα μηνύματά τους. Ξορκίζει τη μιζέρια και τη μοιρολατρεία και προτρέπει να μην αφήσουμε στιγμή τη προσπάθεια για πρόοδο και αλλαγή νοοτροπίας. Έτσι θελήσαμε να είναι τα μηνύματα μας απ την αρχή κι έτσι θα συνεχίσουμε ό.τι κι αν υπάρχει τριγύρω μας. Πιστεύουμε όσο ποτέ στη νέα γενιά… το μόνο που χρειάζεται είναι ψυχολογία και πίστη στις δυνατότητές της.

Ε.Γ. Ποια ήταν η πρώτη σας επαφή με το κοινό ως Κίτρινα Ποδήλατα; Θυμάστε το πρώτο σας live και τι συναισθήματα σας δημιουργούν αυτές οι αναμνήσεις;

Κ.Π. Θυμόμαστε τη πρώτη μας ζωντανή εμφάνιση και την κρατάμε πάντοτε ζωντανή ως ανάμνηση στο νου μας. Πάει πολύ πιο πίσω απ τα Κίτρινα Ποδήλατα, τότε που ως έφηβοι επιλέξαμε τη μουσική ως τρόπο έκφρασης και τολμήσαμε να παίξουμε ζωντανά για μερικούς φίλους. Έκτοτε καταλάβαμε πως ο τρόπος που κάναμε αυτές τις… ερασιτεχνικές εμφανίσεις, περιείχαν μια ανάγκη για επαγγελματισμό και ιδιαίτερη φροντίδα στο τελικό αποτέλεσμα. Κάτι μέσα μας τότε μας έλεγε πως το ταξίδι για κάποιο λόγο θα μπορούσε να είναι μεγάλο. Μια πορεία ξεκινά λοιπόν απ το πρώτο εκείνο βήμα.. λίγο η άγνοια κινδύνου, λίγο η διάθεση να ονειροπολήσουμε, λίγο το μέσα μας που μας διέταζε να κάνουμε και το πιο απλό πράγμα όσο πιο σωστά μπορούμε.. με σκληρή δουλειά, γνώση και συνέπεια, με πείσμα κι επιμονή χρόνων συνεχίζουμε και μεγαλώνουμε παρέα με τη μουσική μας. Οι αναμνήσεις δε μπορεί παρά να είναι όμορφες, μιας και νιώθουμε ακόμα σαν δυο παιδιά που κάθε μέρα ξεκινούν απ την αρχή.. με το ίδιο πάθος, την ίδια δίψα.. πιο έμπειροι μεν, αλλά το ίδιο «έφηβοι» στη ψυχή.

Ε.Γ. Γενικά έχετε κάνει αρκετά τραγούδια με πολιτικό στίχο όπως το “Θ”” κ το “! Θεωρείται πως η τέχνη πρέπει να έχει και ένα ρόλο αφύπνισης ή να ακολουθεί την ένταση που υπάρχει στην κοινωνία;

Κ.Π. Η τέχνη μπορεί να εμπνεύσει, να αφυπνίσει, να οδηγήσει τους ανθρώπους.. η αληθινή τέχνη κατά την ταπεινή μας άποψη, πρέπει μέσα σε ανοιχτούς και πρωτοποριακούς μεν ορίζοντες, αλλά ταυτόχρονα και σε πολύ συγκεκριμένους ηθικούς κανόνες, να προσπαθεί να προηγείται της εποχής της. Είναι σπουδαίο να είναι περιγραφική, καυστική και ζωηρή αλλά είναι ακόμη πιο πολύτιμο να είναι αγγελιοφόρος πραγμάτων που δεν τα έχουν «δει» όλοι ακόμη, είτε γιατί δε μπόρεσαν, είτε επειδή δε θέλησαν-πρόλαβαν να τα αφουγκραστούν. Ένα αληθινό και διαχρονικό έργο, οποιαδήποτε τέχνη κι αν υπηρετεί, αξιολογείται κι αναδεικνύεται τελικά μόνο απ τον ίδιο το χρόνο και την αντοχή του μέσα σε αυτόν.

Ε.Γ. Είναι εύκολο στις μέρες μας να κάνει κάποιος αυτό που αγαπάει χωρίς να συμβιβασθεί; Είναι εύκολο να πει κάποιος όχι στην δουλειά που κάνετε και στο σύστημα που επικρατεί από τις δισκογραφικές μέχρι και τα ραδιόφωνα;

Κ.Π. Όχι δεν είναι εύκολο. Αντιθέτως είναι εξαιρετικά δύσκολο. Εκτός από υψηλό επίπεδο γνώσεων, πίστη, πάθος και ακέραιο χαρακτήρα, απαιτεί και τεράστια αποθέματα υπομονής, αντοχής και επιμονής. Πρόκειται πλέον για μια αέναη πάλη με τη ψυχολογία, τη αυτό-εκτίμηση και τη προοπτική του καθενός. Παρόλαυτά, όποιος ασχολείται με κάτι που το αγαπά και που τον συνοδεύει στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής του, με κάτι που τον γεμίζει και τον πλημυρίζει από λαχτάρα να προσφέρει, τότε τα «όχι» είναι επίσης εύκολα όσο κι αν ξέρεις πως θα σε πάνε πίσω. Είμαστε σίγουροι πως εκεί έξω υπάρχουν πολλοί ικανοί, ταλαντούχοι και πεισματάρηδες νέοι, σε πολλούς και διαφορετικούς τομείς, που δε γουστάρουν καθόλου τα εύκολα. Ούτε νιώθουν ικανοποίηση με το συμβιβασμό σε κάποιο σύστημα που θα ευτελίσει τη δουλειά και τα όνειρά τους.. Μια νέα γενιά που έχει γαλουχηθεί στα δύσκολα και θα τα καταφέρει είτε κάποιοι το θελήσουν έιτε όχι. Προφανώς δεν είναι η «μάζα».. δε θα μπορούσε να είναι… ο κόσμος πάντοτε πήγαινε μπροστά και άλλαζε απ τους λίγους κι εμπνευσμένους… κι όλοι οι άλλοι απλά ακολουθούσαν μοιραία κι ετεροχρονισμένα όπως έκαναν πάντα..

Ε.Γ. Αν ερχόταν ένα νέο παιδί και σας ρωτούσε ποιους κατά την γνώμη σας θα “έπρεπε” να ακούει και πολύ περισσότερο ποιους καλλιτέχνες θα έπρεπε να μελετήσει ώστε να μάθει περισσότερα πράγματα πάνω στην μουσική τι θα του λέγατε και γιατί;

Κ.Π. Θα τους λέγαμε καταρχήν να σπουδάσουν τη μουσική σε ωδεία, μουσικά σχολεία και σχολές, κοντά σε δασκάλους που αγαπούν το λειτούργημά τους και είναι υπεύθυνοι να εκκολαύσουν όχι μόνο σωστούς μουσικούς αλλά και συγκροτημένες προσωπικότητες. Αυτούς πρέπει να ακούνε πρώτα απ όλα και όχι να παρασύρονται απ τον καθένα που πατάει πχ ένα buzzer σε μια καρέκλα βολεμένος σε μια κορυφή από τραπουλόχαρτα. Θα τους λέγαμε να αναζητήσουν την ειδική αλλά και τη γενικότερη γνώση παράλληλα… να σπουδάσουν,. Να έχουν συμμάχους τους δικούς τους ανθρώπους, ώστε να είναι θωρακισμένοι ως χαρακτήρες και μουσικοί με άποψη και φιλοσοφία και όχι έρμαια απλά ενός ταλέντου που θα τους ανάγκαζε να κάνουν ο,τιδήποτε θα κάλυπτε την ημι-μάθεια ή την αμάθειά του. Αν ένας τέτοιος άνθρωπος λοιπόν, με σωστή παιδεία απ την οικογένειά και τους δασκάλους του ασχοληθεί σοβαρά με τη μουσική (με σκοπό να την υπηρετήσει και όχι να τη «χρησιμοποιήσει» ως σκαλοπάτι για ο,τιδήποτε ματαιόδοξο), τότε είναι εντελώς περιττό να του πούμε εμείς τι και ποιόν θα ακούσει.. Θα έχει ισχυρό και άρτιο κριτήριο να ακούσει τα πάντα, να φιλτράρει και να ξεχωρίσει εκείνους που πραγματικά τον εκφράζουν, τον εμπνέουν, ώστε να υπηρετήσει και ο ίδιος τη τέχνη που αγαπά…

Ε.Γ. Αν στο πέρασμα των χρόνων έμεναν 5 τραγούδια διαχρονικά ποια  πιστεύετε ότι θα μπορούσαν να είναι;

Κ.Π. Θα μας επιτρέψετε να μην είμαστε εμείς αυτοί που θα πούμε για τα δικά μας τραγούδια. Όπως είπαμε παραπάνω κι όπως πολύ σωστά διατυπώσατε στην ερώτησή σας, ο χρόνος θα δείξει και θα αναδείξει κάποια τραγούδια μας ως διαχρονικά. Βρισκόμαστε σε μια διαρκή προσπάθεια για να προσφέρουμε αυτά που πιστεύουμε πως έχουμε να δώσουμε. Δουλεύουμε σε ρυθμούς εξοντωτικούς και συνεχείς και νιώθουμε πως έχουμε κι άλλα πολλά να πούμε. Κάποια στιγμή, χρόνια μετά , να μαστε καλά που λένε… ίσως σε έναν ετεροχρονισμένο απολογισμό να διαπιστώσουμε αν όντως αφήσαμε κάτι που θα το τραγουδούν κι επόμενες γενιές. Όχι απλά επιδερμικά, αλλά επειδή θα τους δίνουν σε ανάλογες καταστάσεις και φάσεις της ζωής τους ελπίδα και φως, εξιτάροντας τα συναισθήματά τους. Θα ήμασταν ευτυχισμένοι αν αυτό το καταφέρναμε… αλλά… είναι νωρίς ακόμη ώστε να ξέρουμε.

Ε.Γ. Ποια ήταν η καλύτερη και ποια η χειρότερη στιγμή στην πορεία σας για τον καθένα σας και τι θα αλλάζατε αν είχατε αυτή την δυνατότητα;

Κ.Π. Είναι φύσει αδύνατον να διαχωρίσουμε κάποιες στιγμές καλές ή άσχημες ατομικά ή ξεχωριστά ο καθένας… γιατί στην πορεία αυτή είμαστε ένα και βιώνουμε όλα τα συναισθήματα μαζί, όποια κι αν είναι αυτά. Στο χώρο αυτό γενικά, κι ιδιαίτερα με τον τρόπο που εμείς έχουμε επιλέξει να υπηρετήσουμε, οι άχαρες, δύσκολες στιγμές είναι πολύ περισσότερες. Είναι όμως πολύτιμες γιατί, αφενός μας δυναμώνουν, μας κάνουν πιο σοφούς, μας δένουν κι άλλο μεταξύ μας κι αφετέρου μας αποδεικνύουν συνέχεια πως για να μην έχουν καταφέρει στιγμή να μας λυγίσουν, τότε πράγματι στον κόσμο αυτό ήρθαμε για να «ξοδευτούμε» με χαρά για τη μουσική μας. Άλλωστε έρχεται κάποια στιγμή εκείνη η ώρα, που, οι όποιες κακοτοπιές και δυσκολίες, δίνουν τη θέση τους στις λιγότερες μεν, αλλά σπουδαίες και χαρούμενες στιγμές! Αυτές έχουν ένα ιδιαίτερα θετικό ειδικό βάρος που μας κάνει να αντέχουμε για μια ζωή ακόμα.

Ε.Γ.Υπάρχει κάποιο τραγούδι που νιώθετε να σας έχει συγκινήσει και να έχετε πει «αχ, αυτό το τραγούδι πως θα ήθελα να είχα γράψει εγώ»

Κ.Π. Φυσικά και υπάρχουν πολλά τέτοια τραγούδια… κι αυτό είναι η μεγαλύτερη επιβράβευση πιστεύουμε για έναν καλλιτέχνη.. να δημιουργεί κάτι που να κερδίζει τόσο πολύ τις καρδιές των ανθρώπων, τόσο που να μην του «ανήκει» πια ως δημιούργημα.. να έχει γίνει τραγούδι όλων μας. Είναι πολλά τα τραγούδια αυτά και δε θα θέλαμε να μιλήσουμε μόνο για κάποιο.. Μπορούμε όμως, μιας και έχουμε την τιμή να εμφανιζόμαστε αυτή την περίοδο με τον Πάνο Κατσιμίχα να σας πούμε πως τα πιο πολλά τραγούδια του Χάρη και του Πάνου είναι θαυμαστά και όχι μόνο εμείς, αλλά πάρα πολλοί θα ήθελαν να τα έχουν γράψει..
Ε.Γ. Μετά από τις επιτυχημένες σας εμφανίσεις στο πλευρό του Πάνου Κατσιμίχα σας είδαμε σε κάτι τελείως διαφορετικό και μιλάω για τις  συναυλίες που κάνατε “με δυο κιθάρες” ! Ήταν δύσκολη απόφαση να κάνετε  κάτι τόσο διαφορετικό;
Κ.Π. Τον Πάνο Κατσιμίχα ετοιμαζόμαστε με μεγάλη μας χαρά, να τον συναντήσουμε ξανά το φετινό καλοκαίρι στην κοινή μας περιοδεία. Προς το παρόν εμείς ολοκληρώνουμε την προσωπική, ακουστική περιοδεία μας «με δυό κιθάρες…». Μια περιοδεία που ξεκίνησε το Δεκέμβρη και που έχει ως τελευταίο σταθμό τη σκηνή του Ρυθμού stage στην Ηλιούπολη. Ένα εγχείρημα που ετοιμάζαμε καιρό ως καλλιτεχνικό «πείραμα», απ αυτά που χρόνια τώρα πάντα προσπαθούμε σε κάθε μας μουσικό βήμα να προτείνουμε. Ήταν ένα στοίχημα που κερδίσαμε στις πολλές εμφανίσεις μας ανά την Ελλάδα, όπου διαπιστώσαμε και στην πράξη, αυτό που φανταζόμασταν ως εκείνη τη στιγμή…  ότι δηλαδή η ίδια η «πρώτη ύλη», η ίδια η ψυχή των τραγουδιών μακριά ακόμη κι από πολύ δυνατές ηλεκτρικές ενορχηστρώσεις, αναδεικνύει το δυναμισμό των μηνυμάτων τους. Δουλέψαμε πολύ, για μεγάλο χρονικό διάστημα και σε υψηλό επίπεδο επάνω στις κιθάρες μας, ξεπερνώντας εύκολα ακόμη κι εκείνη τη γενική αίσθηση που ξέραμε πως πιθανώς να μας περίμενε, σχετικά με το κλίμα έκπτωσης που επιχειρούν πολλοί καλλιτέχνες τελευταία, προκειμένου να έχουν κάποια ευελιξία. Αυτό που προσπαθήσαμε εμείς ήταν καθαρά μια καλλιτεχνική ανάγκη που είχαμε την ευκαιρία φέτος να την υλοποιήσουμε και μάλιστα όλη αυτή η εμπειρία αποτυπώνεται ήδη σε ένα νέο album με τίτλο « Κίτρινα Ποδήλατα- the acoustic project».

 



 

” το οποίο διαφέρει πολύ σε σχέση με όσα μας έχετε  συνηθίσει! Θέλετε να μας πείτε κάτι για αυτό; Ποιο θα είναι το ύφος αυτής της δουλειά και ποτέ περίπου πιστεύετε ότι θα κυκλοφορήσει;
Κ.Π. Όπως είπαμε και παραπάνω, το νέο album θα είναι ουσιαστικά η αποτύπωση των μουσικών εμπειριών που είχαμε όλους αυτούς τους μήνες στην περιοδεία μας. Σκεφτόμασταν καιρό να ηχογραφήσουμε ένα ακουστιοκό album παίρνοντας λίγη απόσταση απ τις γνώριμες δυνατές μας ενορχηστρώσεις. Η γενική του ιδέα, είναι ενορχηστρώσεις βασισμένες κυρίως σε μια ακουστική και μια κλασσική κιθάρα με αρμονίες και μελωδίες που θα ενισχύονται κάποιες στιγμές με τη προσθήκη κάποιων σολιστικών οργάνων. Το «Κάπου υπάρχει αγάπη» είναι ένα πολύ αντιπροσωπευτικό δείγμα και χαιρόμαστε που απ την αρχή του κέρδισε όμορφες εντυπώσεις. Η νέα μας δισκογραφική δουλειά, εκτός από νέα τραγούδια , θα έχει κι ενδιαφέρουσες επανεκτελέσεις γνωστών τραγουδιών μας απ την ως τώρα πορεία μας. Με το συγκεκριμένο album «Κίτρινα Ποδήλατα-the acoustic project» που αναμένεται τον ερχόμενο Οκτώβρη, ξεκινά μια τριλογία από albums που έχουμε προγραμματίσει ως το 2018 (πρώτα ο θεός που λένε…) και που θα κορυφώσει την όλη διάθεσή μας για πειραματισμό και καλλιτεχνικά στοιχήματα που βάζουμε καταρχήν με τους ίδιους μας τους εαυτούς.

Ε.Γ. Και μιας και το site μας ονομάζετε “Επάγγελμα Γυναίκα” θα ήθελα να μας  πείτε πως βλέπετε την σύγχρονη γυναίκα! Ποιο είναι το χαρακτηριστικό  που θαυμάζετε σε μια γυναικά και τι είναι αυτό που ίσως θα θέλατε να αλλάξουν οι γυναίκες;
Κ.Π. Η γυναίκα είναι η κινητήριος δύναμη αυτού του πλανήτη. Ένα όν σαφώς ανώτερο και εκ φύσεως πιο ολοκληρωμένο… και όπως κάθε ιδιαίτερη ύπαρξη, έχει και αυτή τις ιδιαιτερότητές της! Η υπόθεση- γυναίκα γενικά είναι μια τόσο απλή εξίσωση…τόσο μα τόσο απλή,  που τελικά… είναι πάρα πολύ δύσκολο να λυθεί. Κι αυτό μάλλον είναι όλη η γοητεία της γυναίκας. Η θέση της δε στη σημερινή σύγχρονη κοινωνία είναι επιτακτική. Επειδή έχει τη μοναδική ικανότητα να συνδυάζει και να διαχειρίζεται ταυτόχρονα και την ρεαλιστική αλλά και την συναισθηματική-ρομαντική πλευρά των καταστάσεων. Δηλαδή σε μεγάλο βαθμό κατέχει εκείνη τη λογική που είναι απαραίτητη στις μέρες μας, ώστε να λυθούν με ρεαλιστικές μεθόδους τα πιο ευαίσθητα ζητήματα. Δεν τις καταλαβαίνουμε πάντα.. μάλλον… δεν τις καταλαβαίνουμε ποτέ! Αλλα… πραγματικά αυτό που θα θέλαμε να τις συμβουλεύσουμε είναι.. να μην αλλάξουνε ποτέ.  Θα είμαστε εμείς πάντα εκεί.. έτοιμοι πάντα να μπορούν να μας παιδεύουν όσο θέλουν κι αγαπούν.. 
Κ.Π. Ευχαριστούμε για τη φιλοξενία…Αλέξανδρος & Γιώργος
Ε.Γ. Και κάπου εδώ κλείνοντας θα ήθελα να σας ευχαριστήσω πάρα πολύ και να  σας ευχηθώ τα καλύτερα και να μας ταξιδεύετε με τις όμορφες μουσικές σας  για πολλά πολλά χρόνια!

Έυα Τσέπερη

  • See more at: https://www.epaggelmagynaika.gr/gossip/item/3183-ta-kitrina-podilata-milane-sto-e-g#sthash.64tsB8oN.dpuf