61699bfcfcbad556d23f98ed09140a23_L-1000×750
Ο Μπόμπος ήρθε στη ζωή μου πριν τρία χρόνια περίπου, για να μου δώσει ένα πολύ σημαντικό μάθημα ζωής… Είχα στην αυλή μου και τάιζα 4 γατάκια που είχε παρατήσει μια αδέσποτη γάτα στην πόρτα μου… Μάλλον κάτι κακό της συνέβη γιατί 2-3 μέρες μετά που τα γέννησε δεν ξαναφάνηκε… Έτσι ανέλαβα εγώ να τα μεγαλώσω σαν φιλόζωη που θεωρούσα πως είμαι. Τα γατάκια φαινόντουσαν υγιέστατα και πανέμορφα!!!

 Ένα πρωί ακούω το κλάμα ενός μικρού γατιού… Βγήκα έξω να δω αν έπαθε κάποιο κάτι κακό. Και τα τέσσερα ήταν μια χαρά… Από κάπου αλλού ερχόταν το κλάμα… Κινήθηκα προς τον κήπο στην κατεύθυνση που ερχόταν το κλάμα…
Αντικρίζω ένα πανέμορφο μουτράκι να κλαίει απελπισμένα… Το πλησιάζω και αντιλαμβάνομαι πως το σώμα του ήταν σε άσχημη κατάσταση… Σαν να το είχε χτυπήσει αυτοκίνητο. Μέσα στα γράσα και τις λάσπες, χτυπημένο και ειδικά το μπροστινό του ποδαράκι τσακισμένο σε πολλά σημεία… Ήταν τόσο σοκαριστική η εικόνα που έστρεψα το βλέμμα μου αλλού. Δεν άντεχα να το βλέπω… Δεν μπορούσα όμως να το αφήσω κι εκεί μόνο του. Το πήρα προσεκτικά από το σβέρκο όπως πιάνει η γάτα τα γατάκια της και το πήγα μαζί με τα δικά μου χωρίς να το κοιτάζω σε όλη τη διαδρομή. Το άφησα στο μεγάλο σπιτάκι που τους είχα και μπήκα γρήγορα στο σπίτι. Σκεφτόμουν αν θα το πήγαινα σε κάποιο γιατρό, η αλήθεια είναι πως δεν του έδινα πολλές ελπίδες επιβίωσης και δεν άντεχα και στη θέα των τραυμάτων του. Μετά από λίγη σκέψη πήρα τηλέφωνο ένα γιατρό και μου είπε πως το πιο πιθανό είναι να χρειαστεί ακρωτηριασμός του άκρου… Πάγωσα στην πιθανότητα να έχω ένα ακρωτηριασμένο ζώο…

Βγαίνοντας έξω συμπλήρωσα λίγο γάλα στο πιατάκι που έτρωγαν τα γατάκια. Δεν προλαβαίνω να κάνω ένα βήμα όταν βλέπω τον Μπόμπο να έχει μπει ολόκληρος μέσα στο πιάτο και να μην αφήνει κανένα άλλο γατάκι να φάει!!! Στέκομαι και περιμένω μέχρι να χορτάσει έχοντας την πεποίθηση πια, πως το μικρό ήρθε αποφασισμένο να ζήσει!!! Κάθε μέρα του έβγαζα φαγητό και περίμενα να δω πως θα εξελιχθούν τα τραύματά του… Δεν το πλησίαζα, δεν το χάδευα απλά του έβγαζα φαί… Μία φωνή μου φώναζε να το πάω για ακρωτηριασμό και μία άλλη να το αφήσω στην ησυχία του γιατί το μικρό είχε τσαγανό και μπορούσε να τα καταφέρει.

Μέσα σε 2 μήνες περίπουτο γατάκι όχι μόνο είχε αναρρώσει αλλά είχε γίνει και πολύ πιο όμορφο από τα δικά μου!!! Είχε παχύνει, είχαν κλείσει όλες οι πληγές και το τρίχωμά του γυάλιζε!!! Του έμεινε όμως μια μικρή αναπηρία στο μπροστινό του ποδαράκι που δεν του επέτρεπε να τρέχει και να κυνηγάει. Ο χαρακτήρας ήταν αξιολάτρευτος και σύντομα έγινε η αδυναμία μου!!!

Ανάμεικτα τα συναισθήματα γι’ αυτό το γατάκι… το λυπόμουν; Έβλεπα πως δεν μπορεί να κυνηγήσει άρα η επιβίωση του θα εξαρτιόταν μόνο από μένα; Δεν μπορούσε να τρέξει… κούτσαινε όταν περπατούσε… ήταν ένα ανάπηρο γατάκι!

Ευτυχώς τα υπόλοιπα γατάκια το δέχτηκαν χωρίς να το ξεχωρίσουν… εγώ γιατί το ξεχώριζα; Παίζανε και τα 5 μαζί χωρίς πρόβλημα… έμαθε να τρέχει με τα τρία του γερά ποδαράκια και προσπαθούσε να σκαρφαλώσει στα δέντρα και να κυνηγήσει τα πουλάκια… Πολλές φορές έπεσε από το δέντρο αλλά ποτέ δεν σταμάτησε να προσπαθεί!!! Εγώ γιατί το ξεχώριζα; Ο Μπόμπος είχε μειωμένες δυνατότητες σε σχέση με τα άλλα γατάκια αλλά ο ίδιος ποτέ δεν το είδε έτσι…

Εγώ γιατί το ξεχώριζα; Δεν παραιτήθηκε ποτέ από τίποτα, δεν φοβήθηκε
μπροστά σε τίποτα!!! Ακόμα και τώρα που μεγάλωσε και η κυριαρχία του
αρσενικού είναι ανάγκη στο ζωικό βασίλειο, διεκδίκησε και κέρδισε τη θέση του επάξια από τα υπόλοιπα αρσενικά!!! Εγώ γιατί πίστεψα πως δεν θα τα κατάφερνε; Επειδή ήταν διαφορετικό; Πόσο εύκολο είναι να δεχτούμε στη ζωή μας τη διαφορετικότητα και να δώσουμε τις ίδιες ευκαιρίες;

Πολλές φορές η ζωή μας φέρνει δοκιμασίες και μας πληγώνει ανεπανόρθωτα…. Όταν όμως υπάρχει θέληση για ζωή, ακόμα και όταν οι πιθανότητες επιβίωσης είναι ελάχιστες, μπορεί να συμβεί το ακατόρθωτο!!! Και αν αυτή η δοκιμασία μας κάνει διαφορετικούς το μόνο που χρειάζεται να κάνουμε είναι απλά να μη δούμε την αναπηρία μας ως εμπόδιο… Να προσπαθούμε ξανά και ξανά μέχρι να σκαρφαλώσουμε στο δέντρο!!! Η θέα είναι υπέροχη από εκεί ψηλά….

evik