40a37819428fa32ebdab8c0e85ccf038_L-1000×750

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά του καρκίνου αποφάσισα να μοιραστώ μαζί σας τη δική μου ιστορία.

Ήταν Μάιος του 2000 όταν η μητέρα μου διαγνώστηκε με καρκίνο στο στήθος. Οι γιατροί ήταν απόλυτοι έπρεπε να εγχειριστεί άμεσα και μετά ανάλογα με την πορεία της εγχείρισης θα έκανε ακτινοβολίες ή χημιοθεραπείες. Η ίδια, πολύ δυνατός άνθρωπος σύζηγος και κόρη ναυτικού, λύγισε πάρα πολύ γρήγορα. Κλείστηκε στον εαυτό της και δεν ήθελε με τίποτα να προχωρήσουμε στην διαδικασία της επέμβασης. Συμφώνησα να πάω μαζί της σε άλλους δυο γιατρούς για να μας επιβεβαιώσουν και εκείνοι με την σειρά τους την ίδια ακριβώς διάγνωση. Ελπίζαμε, και προσευχόμασταν, να μην είναι αυτό το αποτέλεσμα να είναι κάτι άλλο να έχει γίνει λάθος διάγνωση αλλά μάταια. Αποφασίζουμε Σεπτέμβριο του 2000 να γίνει η εγχείριση στο Ιατρικό Κέντρο Αθηνών, είχαμε ιδιωτική ασφάλιση Interamericanευτυχώς, η οποία κάλυψε 80% του συνολικού κόστους. 

Ο αδερφός μου ήταν μικρός έμεινε σπίτι με συγγενείς, εγώ στο νοσοκομείο ήμουν τότε 20 χρονών και ο πατέρας μου που υποτίθετε έπρεπε να είναι στο νοσοκομείο έγινε ένα λάθος στο πλοίο και δεν τον έβγαλαν στο λιμάνι που έπρεπε και θα καθυστερούσε λίγες μέρες. Η αγωνία του ήταν απερίγραπτη έπερνε τηλέφωνο κάθε 15 λεπτά και με ρωτούσε τί είπαν οι γιατροί τι έγινε κτλ..η εγχείρηση είχε διάρκεια 4 βασανιστηκές ώρες, όπου περίμενα στην αίθουσα αναμονής και περνούσαν από μπροστά μου χιλιάδες σκέψεις και εικόνες επί το πλήστον αρνητικές. Ο πατέρας μου κάθε φορά που με καλούσε ακουγόταν όλο και χειρότερα η φωνή του είχε κλείσει επείδη κάπνιζε το ένα τσιγάρο πίσω απτο άλλο.

Γενικά ήταν καπνιστής του ενός πακέτου τη μέρα, ε εκείνη την εποχή έκανε 3-4 πακέτα αν και προσπαθούσε να μου το κρύψει το είχα καταλάβει. Μετά από ώρα βγήκε ο γιατρός να με ενημερώσει ότι ευτυχώς ήταν στο πρώτο στάδιο ο καρκίνος αφαίρεσαν ένα μέρος της θυλής και ένα μεγάλο μέρος από λεμφαδένες (στη μασχάλη). Τα δάκρυα έτρεχαν  στα μάτια μου ποτάμι ο γιατρός προσπάθησε να με καθυσηχάσει ότι σύντομα θα έχω τη μαμά μου στο δωμάτιο. Θυμάμαι σπασμοδικές κινήσεις, νευρικές να πηγαινοέρχομαι από τον ένα όροφο στον άλλο, απο το δωμάτιο στην αίθουσα αναμονής και πάλι πίσω. Όταν την φέραν ήταν κλαμμένη κρατούσε το στήθος της και ρωτούσε έχω στήθος δεν είναι ψέμα ε?έχω στήθος δεν μου το αφαίρεσαν..τραγικές σκηνές χαραγμένες βαθιά στη μνήμη μου.

Έχεις μάνουλα μου της απαντούσα και την φιλούσα και της έπιανα τα χέρια τα έβαζα στο στήθος της και της έλεγα έχεις έχεις όλα καλά δόξα το θεό. Λίγες μέρες μετά μας είπαν ότι τελικά δεν θα έκανε χημειοθεραπείες αλλά θα έκανε ακτινοβολίες στο ΙΑΣΩ. Ωστόσο ήρθε ο μπαμπάς μου, στο σπίτι επικρατούσε ένα χάος έκανε η μαμα τις ακτινοβολίες και ήταν μια χαρά δυνατή σα βράχος όπως πριν. Λίγους μήνες μετά έπρεπε ο μπαμπάς να επιστρέψει στη δουλειά και εγώ στο πανεπιστήμιο. Ο αδερφός μου και η μαμά μου θα έμεναν σπίτι εκεί έγινε η μεγάλη κατάρρευση.

Ο μικρός πήγαινε τότε έκτη δημοτικού, η μαμά έπαθε κατάθλιψη έπεσε ψυχολογικά πάρα πολύ ο μικρός της μαγείρευε αβγά, μακαρόνια κτλ, έρχονταν συγγενείς και βοηθούσαν και εκείνη ήταν ένα ράκος. Επισκέφτηκε ψυχολόγο και ακολούθησε θεραπεία 5 μήνες όπου και γύρισα εγώ εσπευσμένα μιας και έβλεπα ότι το σπίτι κατέρρε. Μετά από έναν ισχυρό καβγά μαζί της και φωνές και μετά αγκαλίες και φιλιά και μετά πάλι φωνές τα κατάφερα και την έκανα όπως πριν! Βγαίναμε πάλι, βρήκε την αυτοπεποίθηση της, άρχισε να βάφεται να ντύνετε να προσέχει τον εαυτό της. Το μόνο μου παράπονο μέχρι και σήμερα ότι ποτέ δεν ξαναπήγε για εξετάσεις είναι εντελώς αρνητική και κατηγοριμάτικη.

Και ενώ γλιτώσαμε από αυτό ξαφνικά ήρθε να προστεθεί  ένας ακόμη καρκίνος στο σπίτι μας, διαγνώστικε ο μπαμπάς μου με καρκίνο στις φωνητικές χορδές!  Πάλι εξετάσεις γιατροί χειρουργία νοσοκομεία σε Ελλάδα και Εξωτερικό αυτή τη φορά και μετά από ένα χειρουργίο στην Αγγλία τελικά απαλλάχτηκε από τον καρκίνο και έκανε και εκείνος ακτινοβολίες. Τελικά ήταν πολύ πιο δυνατός από τη μαμά μου και επανήλθε στα φυσιολογικά του πολύ γρήγορα, αν και η μοίρα του επιφύλασσε έναν πολύποδα, μια εντατική λόγο πολύ βαριάς πνευμονίας η ζωή μας επανήλθε στα κανονικά.

Και ξαφνικά ο καρκίνος για τρίτη φορά ήρθε και πάλι σπίτι μας. Μας έχει αδυναμία δεν ξέρω τί να πώ..Μετά από κάποιες εξετάσεις είχαμε διάγνωση του μπαμπά μου για καρκίνο στο ένα νεφρό μας είπαν θα αφαιρέσουν τμήμα του νεφρού τελικά αφαίρεσαν όλοκληρο το νεφρό μιας και είχε πολλαπλά είδη καρκίνου. Και κάπως έτσι πριν δυο χρόνια ήταν η τελευταία φορά που μας επισκέφτηκε ο καρκίνος. Είμαι σίγουρη ότι πλέον τρίτοσε και δεν θέλει να ξαναμπεί σπίτι μας ποτέ. Ποτέ ξανά! 

Βέβαια για να μην έχουμε πάλι επισκέψεις, θα πρέπει να προλαβαίνουμε τις εξελίξεις. Θα πρέπει να εξεταζόμαστε ανελιπέστατα να βάζουμε στο πρόγραμμα μας τις εξετάσεις μας σαν κάτι το υπερεπείγον απαραίτητο. Προσωπικά έχω καταφέρει να τηρεί αυτό το πολύ αυστηρό πρόγραμμα ο μπαμπάς μου και κάνει όλες τις εξετάσεις κανονικά. Η μητέρα μου μέχρι και σήμερα αρνείται να μπεί σε πρόγραμμα και να κάνει τις απαραίτητες εξετάσεις.

Εγώ μετά από όλα εξετάζομαι μια φορά το χρόνο και παρακαλώ το Θεό να μη μπεί ποτέ καρκίνος σε κανένα σπίτι, σε καμία οικογένεια, σε κανέναν φίλο ή εχθρό.  Να έχουμε όλοι την υγεία μας αρκεί να εξεταζόμαστε. Η πρόληψη σώζει ζωές μη το αμελήτε!

Π.