7001
Γεια σας, γεια σας, γεια σας!
Είναι ίσως η πρώτη φορά που θέλω να γράψω πέντε μαλακίες να γελάσουμε και δε μπορώ να βρω ούτε τρεις….
Ειλικρινά σας το λέω, τελευταία, πέρα από 2-3 χαμόγελα που θα ανταλλάξουμε με τους φίλους μας και τους γνωστούς μας όλα είναι για κλάματα…
Ζήτησα λοιπόν απ την γνωστή πλέον ομάδα του Επάγγελμα Γυναίκα να με βοηθήσει γι ακόμη μια φορά και να γράψω ένα κους κους που θα βγάλει γέλιο μέχρι κατουρήματος….
Χμμμμμμ δύσκολοι καιροί όμως για γέλια…
Μία φίλη πρότεινε να μιλήσω για την ζωή μου ενώ η κολλητή μου είπε να μιλήσω για τη ζωή πριν και μετά τον γάμο. Εκτός λοιπόν του ότι η ζωή μου δεν έχει κάτι συναρπαστικό να σας περιγράψω και εκτός του ότι δεν θα με πιάσετε κότσο να σας αναλύσω πως το… «σ’ αγαπώ» γίνεται «τι σου βρήκα και σε παντρεύτηκα» κατά τ’ άλλα….δείξε μου την φίλη σου για να δω ποια είσαι! (Σούργελα εσείς, πιο σούργελο εγώ) Γέλιο λοιπόν, γιοκ για σήμερα…
Τι θέμα να ακουμπήσω ρε αναγνωστάκια μου;;; Όχι πείτε μου…
Μπορώ μήπως να ακουμπήσω χιλιάδες ανθρώπους που έφυγαν απ’ τον σίγουρο θάνατο για να βρουν….τι; Έναν άλλο πιο αργό θάνατο; Με ματωμένα πόδια απ τον ποδαρόδρομο χιλιομέτρων; Με φαγητό από τους κάδους σκουπιδιών; Με υπεύθυνους –ανεύθυνους που εκμεταλλεύονται την δυστυχία; Με μισή μερίδα ανθρώπων να τους βρίζει και άλλη μισή να τους λυπάται πίσω από μία οθόνη πίνοντας φραπέ; Όχι, δε μπορώ να τ’ ακουμπήσω αυτό το θέμα, πραγματικά δε μπορώ…..
Μήπως μπορώ να ακουμπήσω τον θάνατο; Που ξαφνικά όλοι γίνανε οι δημοσιογράφοι του συγκλονιστικού ρεπορτάζ κι εμείς τα κλικοβαμπίρ; Που πρέπει να γλωσσοφάμε εκείνους που γλωσσόφαγαν γιατί όλα είναι γλωσσοφαγιά; Που δεν αφήνουμε αυτούς που πονούν, να πονέσουν με την ησυχία τους;
Ρε σεις ήμασταν πάντα έτσι ή γίναμε ξαφνικά; Είμαστε κι απ τους άλλους όμως, που ενώ θα μπορούσες να γελάσεις στο άκουσμα των φράσεών τους, πάλι να κλάψεις θες. Γιατί εγώ στα 15 μου ήμουν μάλλον καθυστερημένο και διάβαζα τον μικρό πρίγκιπα ενώ άλλες έπαιζαν τις φιλοσοφίες στα δάχτυλα του ενός χεριού και μόλις τέλειωναν τα…κεφάλαια σήκωναν και το μεσαίο (δάχτυλο) στον κάθε τυχάρπαστο Μαρξ, Νίτσε,Μπακούνιν……τσίχλες μωρέ, τσίχλες δεν έχετε να μασήσετε;;;;;
Για το ότι πρέπει «το ψάρι να ψήνεται και από τις δύο πλευρές» για να είσαι άντρας μπρουτάλ και ζόρικος τι σου λέει πάλι; Σχώρα με λεβέντη μου αλλά αφού είχες τα κάκαλα να κάνεις την εξομολόγηση σου, στάματα το εκεί να σου πω και χίλια μπράβο. Το ότι πρέπει όλοι και τα ρέστα….άστο πάνε οι καιροί των «ψιθύρων καρδιάς» που ακούγαμε… «τι πρέπει, τι δεν πρέπει, στιγμή δεν σκέφτηκα» και τρέχαμε όλοι να σε καμαρώσουμε…
Δεν ξέρω τι άλλο να γράψω ρε αναγνωστάκια, ούτε κι αυτά που έγραψα μου αρέσουν. Εγώ είμαι εδώ για να προσφέρω χαρά, για να γελάμε αλλά είναι και κάποιες φορές που απογοητεύεσαι ρε πούστη μου. Λες, δε μπορεί, αυτή η χώρα, το φως του πολιτισμού, να κατεβάζει γενικούς παντού; Να χάνει την ανθρωπιά της; Τα χάσαμε όλα, να την χάσουμε κι αυτήν; Και το χαμόγελό μας; Όχι, όλοι μαζί θα βρίσκουμε τρόπους να χαμογελάμε. Μια δύσκολη περίοδος είναι και θα την ξεπεράσουμε, ναι; Κι αν είναι η δυσκολότερη και φτάνουμε πια στον πάτο, δεν έχει άλλο παρά ν αρχίσουμε να ανεβαίνουμε!!!!
«Μένω εδώ, γιατί τα όνειρα τα έκανα σ αυτήν τη χώρα» …. Ή μήπως θα έπρεπε να πω…. «Με συγχωρείτε για τα επόμενα, μα έχω εξετάσει τα ενδεχόμενα ας μην θυμίζουμε πια σκάρτη χώρα που της αξίζει η κατηφόρα»!!!!
  
…….τα σέβη μου!!!!