koukouscovernew

Γεια σας, γεια σας, γεια σας αναγνωστάκια μου!!!

Μωρ τι μου κάνετε; Πως περνάτε χωρίς εμένα; Σας έλειψα; Θέλετε να μάθετε τι έκανα όλο αυτό το διάστημα; Στα παπάρια σας; Στις ωοθήκες σας; Είμαι καλά; Δεν είμαι; Δεν σας έλειψα καθόλου;

Αναγνωστάκια, θα σας εκμυστηρευτώ τι έκανα όλο αυτό το διάστημα αλλά δεν θέλω να βγει όξω από δω, νταξ;

Αρχικά να σας πω ότι απουσίαζα πολλούς μήνες και όλες αυτές τις χαζοαναρτήσεις που βλέπατε στα… social media, εννοείται πως ήταν από χάκερ που μου είχαν τζουρνέψει το προφίλ και σχολίαζαν στις φιλενάδες μου ατάκες του τύπου “είσαι μαλάκω”, πότε καλημέριζαν, πότε καλησπέριζαν και άλλοτε έβαζαν σαχλοτράγουδα. Δεν θα μπορούσαν φυσικά να είναι όλα αυτά από μένα μιας κι εγώ ανέβηκα επίπεδο, ΝΑΙ ανέβηκα… Δεν με πιστεύετε; Εγώ φταίω που μπαίνοντας είπα γεια σας, γεια σας, γεια σας… Σούρυα Ναμασκάρα έπρεπε να σας πω και να ψάχνετε κουτά μου μυρμηγκάκια για ποια μάσκαρα μιλάω…

Ταξίδεψα αναγνωστάκια μου!

Πήγα σ άλλη γη σ’ άλλα μέρη να βρω τον χαμένο μου εαυτό.

Βαρέθηκα να διαολίζομαι με το κάθε τι και αποφάσισα ν’ αρχίσω να διαλογίζομαι με το κάθε τι. Έτσι πήγα στο…Θιβέτ! Όχι μέσα, σε ένα χωριό δίπλα που χει ένα μίνι μάρκετ ο πρώτος ξάδερφος του Δαλάι και σταμάτησα να πάρω λίγη μορταδέλα γιατί με είχε κόψει. Εκεί με περιέλαβαν κάτι γιόγκι, καραφλοί μεν, αλλά γιόγκαροι! Τους εξήγησα το λόγο του ταξιδιού μου σε άπταιστα Θiβετιανά (τα μελετούσα χρόνια) και περίμενα με αγωνία να δω τι θα με κάνουν στρίβοντας ένα τσιγάρο γιατί είχα χαρμανιάσει. Αφού λοιπόν μαζώχτηκαν γύρω μου καμιά εκατοστή πορτοκαλοχιτωνοντυμένα παλουκάρια και είπα τώρα θα σου μάθουν πως τρίβουν το πιπέρι τα γιογκάκια με πλησιάζει ένας και μου λέει ότι πρέπει να ψηλώσω σωματικά και ψυχικά…

Όπα ρε μάγκα, του λέω, εγώ είμαι ψυχάρα και δεν την ψηλώνω άλλο γιατί ως γνωστόν η ψυχή πονάει όταν ψηλώνει κι έπειτα…μου έχει έρθει περίοδος και δεν έχω πολλά περιθώρια να ψηλώσω σωματικά.

 Τώρα ή τα είπα πολύ σιγά και δεν τα άκουσαν γιατί βαρούσαν και κάτι γκονγκ ή δεν τα είπα σωστά γιατί ο τύπος έμεινε ατάραχος και μου είπε…Σούρυα Ναμασκάρα….

 Με το που μου λέει έτσι εγώ κατάλαβα πως μου είπε γδύσου (σας ορκίζομαι στα δικά μου Θιβετιανά αυτό σήμαινε) και πετάω τον ΦΟΥΞΙΑ (ειδική παραγγελία) χιτώνα μου. 

 Σηκώνεται…(πφφφφφ που πήγε το μυαλό σας) από την θέση λωτού που καθόταν μου ξαναρίχνει το πανί πάνω μου και μου εξηγεί ότι αυτό είναι χαιρετισμός στον ήλιο και θα αρχίσουμε με μια πολύ απλή άσκηση.

Οκ λέω, μέσα με τις πάντες! Μασάμε εμείς από όμμμμμμμ και νιρβάνες και τα ρέστα; Πάμε γερά!!!!

 Ήμουν και η μόνη που είχα μαλλιά και ένιωθα και λίγο….τι να μου πείτε ρε γατάκια και ξεκινάμε… Μέσα στην απόλυτη ησυχία, ήχος νερού να τρέχει-από που δεν ξέρω- κάτι μαντζούνια να καίνε λες και ήμουν στην ενορία μου και….

Πραναμάσανα…λέει… (πις οφ κέικ…) σε όρθια θέση με τα πόδια ενωμένα. Λυγίζουμε τους αγκώνες και ενώνουμε τις παλάμες μπροστά από το στήθος . Χαλαρώνουμε…

Χάστα Ουττανάσανα…λέει… (πις οφ κέικ εγκέιν…) Σηκώνουμε και τεντώνουμε τα χέρια πάνω από το κεφάλι. Κρατάμε τα χέρια σε απόσταση μεταξύ τους , στο άνοιγμα των ώμων. Γέρνουμε το κεφάλι , τα χέρια και το πάνω μέρος του κορμού ήπια προς τα πίσω…

(Λίγο το ματζουνομαγιολίκι που καίγεται, λίγο ο ήχος του ρυακιού, λίγο τόσοι χαλβάδες γύρω μου, έχω αρχίσει και νταγκλάρω και περιμένω η επόμενη άσκηση να είναι χαμέ να τον πάρω κάνα μισαωράκι, έτσι κι αλλιώς μάτια κλειστά έχουν τόση ώρα, δεν θα χαμπαριάσουν…)

Πανταχαστάσανα…λέει… (νταξ…ολόκληρο το κέικ μου έκατσε στον λαιμό…) Τι να σας εξηγώ τώρα; Πάω να σκύψω, ακούγεται ένα κρακ και φωνάζω…μαλάκα κάποιο τσάκρα μου έσπασε, το φελέκι μου μέσα!!!

 Ευτυχώς τα παιδιά δεν ήξεραν ούτε το μαλάκας ούτε το φελέκι και την έβγαλα καθαρή.

Και γενικώς έβγαλα και την γιόγκα απ την ζωή μου. Αυτά είναι για ανθρώπους που θέλουν να ανέβουν ψυχικά, πνευματικά και σωματικά σε άλλα επίπεδα, εγώ συνειδητοποίησα ότι είμαι σε λέβελ παΤαριού και είμαι κομπλεδούρα!!!

Με τα πάνω μου και με τα κάτω μου ρε αδερφέ, βλέπεις ακόμη και τα πατάρια έχουν δάπεδο και ταβάνι, πως θα το κάνουμε δηλαδής;

Στην τελική, αν το πνευματικό μου επίπεδο έφτανε σε σημείο να συνομιλώ με μπακαλιάρους και κατσαβίδια θα είχε ένα ενδιαφέρον σίγουρα αλλά μπορώ να ζήσω και χωρίς αυτούς τους διαλόγους… (https://www.youtube.com/watch?v=GiWp0Kgg2d8)

Υπάρχουν άνθρωποι σαν εμένα πολλοί!!!! Που τα τσάκρας τους ανοίγουν με μια μπύρα σε μια συναυλία, με έναν καφέ σε μικρό μαγαζάκι με ανθρώπους που αγαπάνε, με ένα φιλί γεμάτο πάθος σε μια σκοτεινή γωνιά του δρόμου, με μια μαλακία που θα τους κάνει να κατουρηθούνε από τα γέλια, με καλό σέξ , με απλά πράγματα που δεν θέλουν κόπο αλλά τρόπο!

Και μιας και η επικοινωνία μας είναι διαδικτυακή, ναι, ακόμη και με ένα λάικ (ίσως το επόμενο κουσκουσάκι μου να ασχοληθεί με αυτά)!

Μια στιγμή αρκεί για να φτάσεις στο ζεν και γεμίζεις για ώρες, μέρες, μήνες…

Τι όχι;

Οκ, συνεχίστε να ακουμπάτε τους αγκώνες στα πέλματα για να χαιρετήσετε τον ήλιο όσο εγώ θα κάνω μια βόλτα στην παραλία μαζεύοντας πετραδάκια και προκαλώντας τον ήλιο να μου κλείσει πονηρά το μάτι….

                                                                           …..τα σέβη μου!!!

 

(Υ.Γ. Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, θαυμάζω και εκτιμώ απεριόριστα τους ανθρώπους που ασχολούνται με οποιαδήποτε τεχνική τους  βοηθάει να διαλογιστούν και να ισορροπήσουν το μέσα τους με το έξω τους. Απλά εγώ είμαι αρκετά τεμπέλα για τέτοια σπορ και ήθελα να δώσω μια άκρως χιουμοριστική διάθεση σε όλο αυτό. Που σημαίνει…ορολογίες, πρόσωπα και καταστάσεις είναι απλά δανεισμένα  από το ίντερνετ μιας και δεν έχω απολύτως καμία ιδέα!!!)