lampropouloucover

Σήμερα θα ήθελα να δούμε την ζωή μιας ηθοποιού, που ξεκίνησε από πολύ μικρή ηλικία, να κάνει το όνειρο της πραγματικότητα. Μια μικρή δεσπινιδούλα, που στα μάτια, στην ψυχή και στην καρδιά όσων την γνώριζαν, είτε προσωπικά, είτε επαγγελματικά, ακόμα και σε μεγαλύτερη ηλικία που έφτασε, όλοι έχουν να πουν για το γλυκό, καλό και γενναιόδωρο κορίτσι, που παρά τις τεράστιες επιτυχίες, δεν άλλαξε τον χαρακτήρα της ποτέ. Σας παρουσιάζω:

lampropouloukaiti1Η Καίτη Λαμπροπούλου γεννήθηκε στις 26 Αυγούστου 1926 στην Αθήνα, αλλά τα πρώτα τέσσερα με πέντε χρόνια της τα έζησε με την οικογένεια της στην Κωνσταντινούπολή. Ο πατέρας της καταγόταν από την Πελοπόννησο, αλλά σε νεαρή ηλικία πήγε στην Κωνσταντινούπολη, όπου μπόρεσε να δημιουργήσει μεγάλη περιούσια. Εκεί γνώρισε και παντρεύτηκε την μητέρα της, η οποία πρόσεχε παιδιά στα σχολεία.

Όταν τα πράγματα άρχισαν να δυσκολεύουν στην Κωνσταντινούπολη, ο πατέρας της μπόρεσε να μεταφέρει σιγά-σιγά την περιουσία του στην Ελλάδα και σε κάποιο απ’ αυτά τα ταξίδια στην χώρα μας, γεννήθηκε η Καιτούλα. Είχε και άλλα δυο αδέλφια. Έναν αδελφό μεγαλύτερο και μια αδελφή μικρότερη. Ήταν δεμένη και αγαπημένη οικογένεια και ας ήταν ο πατέρας λίγο lampropouloukaiti2αυστηρών αρχών.

Μάλιστα όταν έκανε τις πρώτες της πρόβες με τον Κάρολο Κουν, δεν είχε πει τίποτα σε κανέναν, γιατί ήταν και μικρή σε ηλικία, αλλά όταν έπρεπε να γίνει η παράσταση, ανέλαβε ο Κουν να ενημερώσει τους γονείς. Δεν χρειάζεται να διευκρινίσω ότι ο πατέρας έγινε έξαλλος, αλλά παρά τις αρχικές αντιρρήσεις και της μητέρας της, κατάφεραν να πείσουν και τον πατέρα της και έτσι μπόρεσε να εμφανιστεί στην παράσταση.

lampropouloukaiti3Από το 1942 και για τρία χρόνια συνεργάστηκε με το Θέατρο Τέχνης του Κάρολου Κουν και όταν για κάποια οικονομικά προβλήματα που εμφανίστηκαν και το Θέατρο έκλεισε για μια σεζόν, εκείνη έδωσε εξετάσεις στο Εθνικό Θέατρο με διευθυντή τον Ροντήρη, όπου εννοείται πέρασε χωρίς κανένα πρόβλημα.

Η Καιτούλα, όπως την φώναζαν όλοι από την αρχή της καριέρας της μέχρι και το τέλος, ξεκίνησε το θέατρο κάπως απρόσμενα. Βέβαια στις σχολικές καλλιτεχνικές δραστηριότητες, ήταν πάντα μέσα και ήταν κάτι που το έκανε με πολύ θέληση και αγάπη. Έτσι όταν ήταν ακόμα μαθήτρια της Α’ Γυμνασίου, μια φίλη της, της είπε πως είχε ακούσει για έναν σκηνοθέτη με το όνομα Κάρολο Κουν, που ζητούσε νέες κοπέλες για να παίξουν σ’ ένα θεατρικό που ανέβαζε.lampropouloukaiti4

Η ίδια η Καίτη λέει, ότι η αρχική της αντίδραση ήταν κάπως αρνητική. Όμως η συζήτηση αυτή δεν της έφευγε απ’ το μυαλό και τελικά αποφάσισε να πάει και ότι ήταν να γίνει, θα γίνει. Ο Κάρολος Κουν, αφού την έβαλε να πει κάποια ποιήματα που έλεγε στο σχολείο, ενώ του άρεσε ο τρόπος και το στυλ που τα έλεγε, τον προβλημάτιζε λίγο το μικρό της ηλικίας, αλλά τελικά πείστηκε και εκείνος από τους συνεργάτες του και έτσι την έβαλε να παίξει σ’ ένα έργο του Ίψεν  ‘’Αγριόπαπια’’ την Εντβίχ.

lampropouloukaiti5Η επιτυχία ήταν αναπόφευκτη. Οι κριτικοί της εποχής εκείνης (και μάλιστα κάποιοι από αυτούς ήταν πολύ αυστηροί γενικά στις κριτικές τους), άρχισαν να θριαμβολογούν υπέρ της Καίτης Λαμπροπούλου και μάλιστα κάποιες εφημερίδες είχαν γράψει ότι γεννήθηκε η νέα Κυβέλη.

Μετά απ’ όλη αυτήν την επιτυχία, οι προτάσεις άρχισαν να πέφτουν βροχή και όχι για απλούς ρόλους, αλλά για πρωταγωνιστικούς και εννοείται πως η επιτυχία ήταν το ίδιο μεγάλη με την πρώτη φορά και πάντα κάτω από την σκέπη του ανεπανάληπτου Κάρολου Κουν.

Ενσάρκωσε ρόλους, εκτός από την ’’Εντβίχ’’ του Ίψεν, την ‘’Σουάνεβιτ’’ του Στρίντμπερκ, την ‘’Στέλλα Βιολάντη’’ του Ξενόπουλου, την ‘’Αντουανέτα’’ στο «Κατά φαντασίαν ασθενή» του Μολιέρου, την ‘’Ροζίνα’’ στον «Κουρέα της Σεβίλης» κ.α. 

Είχε συνεργαστεί με  πολλούς καταξιωμένους ηθοποιούς και σε πολλές ανεπανάληπτες lampropouloukaiti6δουλειές. Επίσης συνεργάστηκε και σπουδαίους θιάσου, όπως την κ. Κατερίνας (Ανδρεάδη), του Δημήτρη Χορν, του Βασίλη Λογοθετίδη, της Έλλης Λαμπέτη.

Η μεγαλύτερη της αγάπη ήταν πάντα το θέατρο (όπως και στους περισσότερους ηθοποιούς) και έτρεφε μια μικρή συμπάθεια προς τον κινηματογράφο. Τα μετέπειτα χρόνια, άρχισε να έχει μια αγάπη και προς την τηλεόραση, στην οποία είχε ενσαρκώσει ρόλους και στο Θέατρο της Δευτέρας και σε τηλεοπτικές σειρές.

Παντρεύτηκε τον συγγραφέα και διευθυντή στην εφημερίδα ‘’Νέα’’, Γεώργιο Ρούσσο. Ο lampropouloukaiti7έρωτας τους μπορεί να μην ήταν κεραυνοβόλος, μπορεί από την πρώτη φορά που τον είχε συναντήσει να τον είδε ξανά μετά από κάποια χρόνια, αλλά η γνωριμία μαζί του έμελε να ήταν καθοριστική για την ζωή της. Περάσανε μαζί  τριάντα ευτυχισμένα χρόνια, χωρίς να βαρεθούν ούτε στιγμή ο ένας τον άλλον. Ακόμα και μετά τον θάνατο του το 1984 και μέχρι και το δικό της μεγάλο ταξίδι,  εκείνη πάντα ένιωθε ότι ήταν δίπλα της και δεν σταμάτησε ούτε μια φορά να του μιλάει λέγοντας ότι, η κουβέντα μαζί του την έκανε να παίρνει θάρρος και κουράγιο για να συνεχίζει να ζει.

Λόγο  του ότι και ο Κουν και ο Ροντήρης δεν έτρεφαν μεγάλη εκτίμηση προς τον lampropouloukaiti8κινηματογράφο, όποιος ερχόταν και την ζητούσε για να παίξει σε μια κινηματογραφική δουλειά, εκείνοι δεν δεχόντουσαν να μπει σ’ αυτού του ίδιους τον καλλιτεχνικό κύκλο.

 Έτσι άργησε να εμφανιστεί στον κινηματογράφο ώσπου το 1951 ο τότε γείτονας της Τσιφόρος, της πρότεινε να παίξει σε μια ταινία του με τίτλο ‘’Το παιδί μου πρέπει να ζήσει’’ και εκείνη δέχτηκε.

Αυτή όμως που την ώθησε πραγματικά να μπει στον χώρο του κινηματογράφου, ήταν η Αλίκη Βουγιουκλάκη, που από το 1954 που γνωρίστηκαν και μετά, έγιναν για πάντα οι καλλίτερες φίλες.

lampropouloukaiti9Τιμήθηκε με το έπαθλο «Κυβέλη» τον Δεκέμβριο του 2004, μαζί με μια εξίσου υπέροχη ηθοποιό, την Σμαρούλα Γιούλη, για την συνολική προσφορά τους στο θέατρο.

Μεγαλώνοντας οι φίλοι της δεν την άφησαν ποτέ μόνη, όμως της άρεσαν και κάποιες ώρες μοναξιάς που είχε, γιατί τότε μπορούσε να κάνει τον απολογισμό, όπως έλεγε η ίδια, της ζωής της και να είναι με τις αναμνήσεις της. Και είχε όμορφες αναμνήσεις.

Η Καίτη Λαμπροπούλου ήταν πανέξυπνη με πολύ χιούμορ, ευγενέστατη, γλυκομίλητη και δεν lampropouloukaiti010ήθελε ποτέ να μειώσει ή να προσβάλει κάποιον, γι’ αυτό και όποιος την γνώριζε την λάτρευε αμέσως. Πρόσεχε πάντα την εμφάνιση της και φρόντιζε η γλύκα και η ευπρέπεια που είχε σαν χαρακτήρας, να ευωδιάζει τον χώρο γύρω της και με την υπέροχη μυρωδιά που ανέδυαν το κορμί και τα ρούχα της.

Έφυγε από την ζωή ενώ κοιμόταν ήρεμα, στις 31 Ιανουαρίου 2011 και σε ηλικία 85 ετών, κάνοντας και εκείνη το μεγάλο ταξίδι προς τον λατρεμένο της σύζυγο.

lampropouloukaiti011Άλλη μια αξιόλογη ηθοποιός, μια πιο αξιόλογη γυναίκα, με αγάπη για την τέχνη, για τους συναδέλφους της, για τους ανθρώπους. Μια καλλιτέχνης, που δεν την άλλαξε η επιτυχία, δεν την έφθειρε, αλλά την έκανε να συνεχίζει με περισσότερη δύναμη ψυχής και καρδιάς. Άνθρωποι που σε κάνουν να θέλεις πραγματικά να τους είχες μέσα στη ζωή σου, για να σε κάνουν και εσένα καλλίτερο άνθρωπο.